Mehran1960

2007-12-09T02:52:00.000-08:00

Zakhireh

2007-10-11T01:39:00.000-07:00

ماه رمضون برای همیشه تموم شد.

من دیشب ماه رو دیدم. ببینین چه ماهه!
حالا هر چقدر دلتون میخواد برین بخورین، برین بلومبونین.

2007-09-30T17:01:00.000-07:00

برائت

اینجانب بدین وسیله اعلام می دارم که هرگز هیچگونه نسبتی با فردی به نام محمود احمدی نژاد نداشته و ندارم. حتا هموطن ایشان هم نیستم.

شرمنده ی مردم متمدن جهان
مهران

2007-09-22T12:05:00.000-07:00

آدم های زرنگ

چند سال پیش از این یکی از آشناهای دورم که از نزدیکی محل کارم رد می شد، سری هم به من زد. اومد نشست از اینور و اونور گفت. گفت که با ماشینش زده یک پسر بچه هفت هشت ساله رو که تو کوچه دوچرخه سواری می کرده کشته. حالا هم چند ماهه که هر روز میرن داگاه و میان.
طوری با خونسردی و با آب و تاب صحبت می کرد و لبخند می زد که انگار داره قصه تعریف می کنه.
می گفت خانواده پسره می خوان ازش دیه بگیرن. می گفت کور خوندن، یک قرون بهشون نمی دم. حواسم هست، اینقدر می برمشون دادگاه و میارمشون که خسته بشن. دَم افسر کارشناس رو دیدم به نفع ما کروکی کشیده. می گفت اینقدر می پیچونمشون که یک چیزی هم دستی بدن تا ولشون کنم...

اون زمان من جوون بودم و بی تاب و پر از انرژی. از روی صندلی پاشدم یقه این بابا رو گرفتم و خرکشش کردم انداختمش بیرون.

همین دیروز هم که خسته و کوفته از مسافرت برگشتم خونه، پسر خواهرم اومد نشست و اینقدر از ماجرای طلاق دادن زنش گفت و پر حرفی کرد که سرم رو برد. از شاهکارش صحبت می کرد.
می گفت زنش رو حسابی کتک زده و از خونه بیرونش کرده، اونم رفته دادگاه شکایت کرده و مهریه اش رو می خواد. می گفت قفل در خونه رو عوض کرده که دختره نتونه بیاد جهازش رو ببره.
هنوز یک سال نیست که ازدواج کردن ها!
می گفت اینقدر بردمش دادگاه و آوردمش که راضی شده به جای پانصد تا سکه طلا، فقط ده میلیون بگیره بره. ولی من طلاقش نمی دم. اینقدر می پیچونمش تا خسته بشه و جهازش رو هم بذاره و فرار کنه...

مرتیکه سی سال سن داره، اونوقت مثل بچه های صغیر، باباش رو میندازه دنبال کونش میبره دادگاه خانواده و میاره. جالب اینکه دختر بیچاره تنها میره دادگاه، تنها میاد.
خواستم بگم تو رو به جای اینکه داماد بکنن، باید می دادن داماد بکنه! ولی چیزی نگفتم. سر پیری حوصله کل کل با عوام الناس رو ندارم. گفتم پاشو برو خونت یه وقت دیگه بیا سراغ من. حالم اصلن خوب نیست.
خیلی محترمانه از خونه انداختمش بیرون.

2007-08-19T06:43:00.000-07:00

شهر ما

شهر ما جایی جز مزبله نیست
در بهارش زاغ است، چلچله نیست
کودکان افسرده، مردمش دل مُرده
زیستن را حتا، حوصله نیست

عشق نیست
شادی نیست
هلهله نیست
شور نیست
ولوله نیست
گویی که میان من و مرگ فاصله نیست
...

شاید
شاید از ما دو نفر
یکنفرش حامله نیست!
شاید آن یکنفرم قابله نیست
رهبر این قافله نیست

پس چرا هیچکسی منتظر زلزله نیست؟

----------------------------------------------------------------------------
توضیح اضافی:
منظورم از حامله، آبستن به اندیشه نو و چاره ساز است و نیز قابله کسی است که این اندیشه ها را به منصه ظهور برساند.

2007-08-11T02:55:00.000-07:00

دهن کجی(2)

خودباخته ی بیگانه پرست

اگر یک اقامت آمریکا برایم جور بشود، حاضرم شب ها زیر پل های متروی نیویورک بخوابم، کنار برج های دوقلو! حاضرم در آشپزخانه های مک دونالد ظرفشویی کنم. حاضرم کانال های فاضلابشان را لای روبی کنم و سگهایشان را به گردش ببرم. حتا حاضرم...
من چیز زیادی نمی خواهم. باور کنید من آدم قانعی هستم: راضیم به یک استکان عرق، به یک تکه ژامبون خوک، به یک خُرده آزادی...

من تابعیت دوگانه نمی خواهم. من یقین دارم که با آمریکا به یگانگی می رسم. من نمی خواهم آنجا روی زمین سفره پهن کنم و قورمه سبزی بخورم. یا که فال حافظ بگیرم و به زنجموره های شجریان و شهرام ناظری و ... گوش بدهم و به یاد کهن دیارا، های های گریه کنم. من قول می دهم که حتا زبانم را فراموش کنم و بعد از آن با زبان آمریکا فکر کنم. من قول می دهم که روی زبانم نقش پرچم آمریکا خالکوبی کنم. نقش آزادی.

آی آمریکای جهانخوار!
بیا منو بخور

2007-08-04T07:24:00.000-07:00

پیکِ مرگ

این پیامبری
که شعارش
«یا مرگ یا مرگ» است
و آمده
که بهشت را بعد از مرگ بنا کند
بی گمان
او
از گور گریخته است
چونکه بعد از مرگ
فقط مرگ است

مراقبش باشید
خطرناک است!

2007-07-26T04:32:00.000-07:00

قصک!

آشویتس خانگی

مدتی پیش از این ساکن آپارتمانی بودم که پنجره یکی از اتاقهایش باز می شد به حیاط خلوتی تنگ و تاریک که در میان لوله های فاضلاب و کانال های کولر و دیگر وسایل ساختمان، کبوترهای آزاد لانه کرده بودند. کبوترها بیشترِ روز را پشت پنجره اتاق من استراحت می کردند. من هم گاه و بیگاه خرده های نان یا باقیمانده غذایم را همانجا می گذاشتم و وقتی از پنجره دور می شدم، کبوترها هجوم می آوردند و منظره زیبایی پشت پنجره اتاقم شکل می گرفت.
پرهای دور گردن و سینه کبوترها سبز خوش رنگی بود که با تابش شعاع آفتاب برقی طلایی رنگ داشت و چشم های قرمزشان در زمینه خاکستری بال و پرشان فوق العاده قشنگ بود. پرو بال زدن و سر و صدایی که هنگام جفت گیری براه می انداختند، موسیقی دائمی اتاق من بود.کبوترها زمانی که پشت پنجره تخم می گذاشتند و جوجه هایشان را پرورش می دادند، رفت و آمدشان بیشتر می شد. در طی روز به دفعات زیاد برای تهیه غذا پرواز می کردند و زمانی که جوجه هایشان را تنها می گذاشتند فرصت خوبی بود که من با آن ها بازی می کردم. شکم گرمشان را با کف دستم نوازش می کردم و معصومیت رقت انگیزشان احساسی در من به وجود می آورد که هیچ تعریفی برایش نداشتم.

یک روز نهار تعدادی از فک و فامیل مهمانم بودند. غذا را دیر گذاشته بودم و همه گرسنه بودند و بی صبری می کردند. باید تا غذا آماده بشود به طریقی سرشان را گرم می کردم. گفتم بیایید برویم پشت پنجره کبوترها را تماشا کنیم. یکنفر از مهمان ها به شوخی گفت من اینقدر گرسنه ام که اگر بتوانم یکی از کبوترها را بگیرم، خام خام قورتش می دهم و هیچکدام هم به پیشنهاد من عمل نکردند. روی مبل ها لم داده بودند و بذاق دهانشان را هی قورت می دادند.

گفتم اتفاقاً من هم بارها فکر کرده ام که از این کبوترها یک استفاده ای ببرم. بعد گفتم نمیدانم کشتن کبوتر به چه صورتی آسانتر است. ولی بهترین شکلی که من عاشقشم کندن سر کبوتر با یک ضربه جانانه است. البته نه با کارد بلکه با دست خالی. کافیست بدن کبوتر را در یکدست و سرش را در دست دیگر بگیریم و یهو بکشیم تا خلاص شود. گفتم پرکندن کبوتر کار مشکلی است. بهترین راهی که من کشف کرده ام به این صورت است که پوست بدن کبوتر را از پشت گردن با فرو کردن انگشت محکم بگیریم و غِلفتی تا پایین بکشیم و از تنش در بیاوریم. بعد از آن یک تکه گوشت لخم و صورتی رنگ هوس انگیز در اختیار داریم که می توانیم به روش های گوناگون بپزیم و بخوریمش. گفتم هم می شود بعد از اینکه شکمش را خالی کردیم و شستیم، روی آتش ذغال کبابش کرد و هم اگر چرخ گوشت دستی، از آن مدل های قدیمی در خانه داشته باشیم می توانیم کباب شامی درست کنیم. چرخ گوشت دستی به این دلیل خوب است که وقتی استخوان های نرم کبوتر خرد می شود، زیر دستمان احساسش می کنیم و این خیلی هیجان انگیز است...
یهو یادم آمد غذا سر گاز دارم. مهمان ها هاج و واج دهانشان باز مانده بود. بر و بر مرا تماشا می کردند. نمیدانم چرا اینقدر وراجی کردم.
برنج دم کشیده بود. من هم کباب شامی هایی که روز گذشته درست کرده بودم و جوجه های بریان شده ای که از بازار خریده بودم را به نوبت توی مایکروفر گذاشتم تا گرم بشود. چونکه دست تنها بودم سالاد را هم روز قبل درست کرده بودم.
دور میز که نشستیم هیچکدام از مهمان ها به من نگاه نمی کرد. یعنی مستقیم توی چشم هایم نگاه نمی کردند. هیچکس حرفی نمی زد. من با تعارف و شوخی های بی مزه ام سعی داشتم بدانم چه خبر شده، اما هیچیک میلی به حرف زدن نداشت.
همه از برنج که بوی لطیفش اتاق را پر کرده بود کشیدند و به جوجه کباب ها و کباب شامی دست نزدند. برنج را با سالاد خوردند و خیلی زود از سر میز برخاستند و آماده رفتن شدند. انگار اصرار بر ماندن و خوردن از غذاها و تعارفات و شوخی های من بیشتر ناراحتشان کرده بود.

یک چیزهایی به ذهنم رسیده بود، ولی آنها فرصت ندادند برایشان توضیح بدهم.

2007-07-22T04:04:00.000-07:00

فرض می کنیم

فرض می کنیم شخصی همین روزها می خواهد برود اداره گذرنامه و پاسپورت بگیرد. این آدم، روی ورقه، در مقابل آن جایی که دین فرد را می پرسند، چه چیزی بنویسد؟ خودش که می داند مسلمان نیست. می خواهد بداند می شود اصلاً چیزی ننویسد؟ حتا مایل نیست که بنویسد مسلمان زاده!
آدم عجیبی نیست، یکی شبیه خودمان است. این شخص تا به حال هیچوقت به خارج از کشور سفر نکرده. یعنی پولش را نداشته. یا اگر هم داشته، فرصتش را نداشته. یا هم اصلاً به صرافتش نیفتاده است. البته این مطلب موضوع من نیست.
این آدم هوس کرده سر پیری یک جایی از این دنیا را که دوست دارد، برود ببیند. این را هم بگویم که ترسو نیست، ولی می ترسد. می گویند ممکن است از اداره گذرنامه یکراست راهی دادگاه انقلاب بشود. و در آنجا اگر بگوید مسلمان نیست حالش را خواهند گرفت. البته می دانم که ترسش بی پایه نیست. یک چیزهایی می داند. دیده است، تجربه کرده. موهایش را که در رنگرزی سیاه نکرده! حتا احساسش کرده و مدت ها ترسیده.
نه جداً کسی تا بحال با این مسئله روبرو بوده که از تجربه اش برایم بگوید؟ یا هم اگر به مسائل حقوقی آشناست، بگوید چه اتفاقی خواهد افتاد؟
فرض می کنیم این فرد نمی خواهد دروغ مصلحت آمیز بگوید. حتا ممکن است این آدم تا آخر عمرش به خارج از کشور سفر نکند و سرزمین هایی را که دوست دارد هرگز نبیند: پاریس و لندن و نیویوک و ... ولی سر حرفش محکم بایستد. حالا به نظر شما این آدم خر است؟ شما توصیه می کنید بهتر است دروغ بگوید؟
یعنی اگر یکدندگی کرد و چندوقت بعد افتاد و مُرد، و هیچوقت جاهایی را که دوست داشت ببیند و امکاناتش را هم در اختیار داشت، اما ندید و آرزو به گور شد، شما نسبت به او هیچ احساسی ندارید؟ هِندیش نمی کنم ها! یعنی شما همچنان معتقدید که باید دروغ مصلحت آمیز می گفت؟
منظورم این است که آیا شما هم فکر می کنید باید تقیه کند؟ یعنی شما استعداد دروغ گفتن را یکی از امکاناتی می دانید که این شخص فاقد آن است؟ اگر به این صورت باشد، پس در حقیقت شما به وجود قانونی باور دارید و به آن احترام می گذارید که افراد را به دروغ گفتن مجبور می کند. فقط هم به این دلیل احترام می گذارید که صرفاً قانون است! و معتقدید که اگر این شخص ناراضی است، قبل از هر کاری باید تلاش کند که قانون را تغییر بدهد! این هم بحث اصلی من نیست.
فرض می کنیم این شخص می پرسد: آیا منطق این سوآل مثل منطق آن عکسی است که باید بر روی پاسپورت الصاق بشود؟( که مثلاً باید عکس خودِ فرد باشد و تاریخش به روز باشد و یا مثلاً اگر علامت مشخصه ای هست باید ذکر بشود.) آیا پرسیدن اینکه به چه چیزی معتقدی، چه دین و مذهب و آیینی داری، از جنس همین سوآل هاست؟ آیا دین و مذهب نیز بخشی از هویت شناسنامه ای افراد است که باید در پرونده فرد ثبت بشود؟

مشکل وقتی حاد می شود که این شخص تصمیم خودش را گرفته است. می گوید تا به کی باید بترسد؟ این ترس مزمن آیا عاقبت از جایی سر باز نمی کند؟ می پرسد مریضش نمی کند؟ یعنی یک وقت کم کم باورش بشود که مجرم است و با پای خودش برود خودش را به دادگاه انقلاب معرفی کند! مثل متهم کافکا.
این شخص معتقد است که اگر اساساً حرفی از این ترس نزنیم، چیزی عوض نخواهد شد. معتقد است آن هایی نیز که فکر می کنند که نباید ترسمان را آشکار کنیم و باید سکوت کنیم( چونکه به نفع تاکتیک طرف مقابل است)، درواقع افتاده اند در همان چاله ای که برای آنها کنده ا ند.
گرچه این مطلب هم موضوع من نبود. پرت افتادم.

فرض می کنیم...

2007-07-18T17:15:00.000-07:00

2007-07-08T04:06:00.000-07:00

در خانقاهِ گای علیشاه

چند وقت پیش از این، یک روز جمعه، به اصرار دوستی که معتقد بود تفریح و تجربه جالبی است به یکی از به اصطلاح خانقاه ها رفتیم. در میان کوچه های پیچ در پیچ محله ای قدیمی در مرکز شهر، خانه ای دوطبقه و نسبتاً مخروبه محل سکونت پیر و شیخ و درویشی بود که بسیاری برای دستبوسش، وقت و بی وقت به آنجا سر می زدند.
ما سر شب رسیدیم که پیش از ما تعداد سی چهل نفری در طبقه بالا گرد آمده بودند. در طبقه پایین ساختمان زن ها جمع بودند که از سروصداهای خفیفشان می شد حدس زد که به همین تعداد هم زن در این خانه حضور دارد.
هنگام ورود ابتدا می باید به نزد پیر خانقاه که در انتهای اتاقی نسبتاً بزرگ نشسته بود می رسیدیم و بر دست وی بوسه می زدیم.(این آداب را قبلاً دوستم گوشزد کرده بود.) تعدادی قبل از ما در حال ورود به اتاق شیخ بودند. نوبت به ما که رسید، آهسته به دوستم گفتم که من با یک نگاه وی را شناختم و حاضر نیستم بر دستی که به کون صدها پسربچه مالیده شده بوسه بزنم. دوستم بسیار متعجب شد.
فلاش بک:
(حدود سی سال پیش از این به همراه برادر بزرگتر از خودم، به فروشگاهی رفتیم که لوازم نمایش تعزیه و مراسم عاشورا - تاسوعا می فروخت و صاحب آن از دوستان برادرم بود. فروشگاه در واقع انبار عریض و طویلی بود با قفسه هایی مملو از اجناس خاک گرفته. بر در و دیوارش علم و کتل آویزان بود. طبل و سنج و پنجه های برنجی و صدها خرت و پرت دیگر اینجا و آنجا ریخته بود. شمایل مردان مذهبی و پارچه های سبز و سرخ و شمشیرهایی که ضربدری برهم قرار گرفته بود، دیوارهای دودزده اش را تزئین می کرد. وسایل و ابزار زورخانه از جمله تعدادی میل و کباده و اشیائی که درست نمی شناختم نیز به چشم می خورد. فروشگاه فضایی داشت شبیه گارگاه آهنگری بازمانده از قرون وسطی که در آنجا وسایل شکنجه می سازند، وهم آور و هولناک.
در آنجا مردی میانسال هم بود که با برادرم آشنایی دوری داشت. مرد میانسال از همان ابتدای ورودمان با من گرم گرفت و کم کم حسابی پیلهء من شد. من آن زمان مدرسه راهنمایی می رفتم و یادم است کیف و دفتروکتاب هایم که از راه مدرسه آمده بودم زیر بغلم بود. وقتی برادرم با صاحب فروشگاه گرم صحبت بود، مرد میانسال من را به بهانه تماشای وسایل موجود در لابلای قفسه ها می چرخاند و هرگاه فرصتی می یافت دستی به سروگوشم می کشید. آنقدر هم آتشش تند بود و عجله داشت که اگر دیر جنبیده بودم همان پشت و پسله ها کارم را ساخته بود.)
حالا با گذشت این همه سال البته شیخ مرا که مرد میانسالی بودم نمی شناخت و من هم کاری به آن قصه ها نداشتم.

باری، بی آنکه دست شیخ را ببوسم، رفتیم و در گوشه ای به پشتی ها تکیه زدیم.
دور تا دور اتاق بزرگ همه جور آدمی نشسته بود. نمی شد گفت که اکثرشان به چه گروه و طبقه و صنفی وابسته اند. اما در این میان دونفر از دیگران مشخص تر بودند. یکی نوجوان خوش برورویی بود که کنار شیخ چسبیده به وی نشسته بود و نشان می داد که درویش به علایق سابقش همچنان پای بند است.( شاید هم این برجستگی از حساسیت من ناشی می شد.) و دیگری مرد جوانی بود که بر خلاف بقیه که لباس و آرایش تمیز و برازنده ای نداشتند، اما او ریشش را به خوبی تراشیده و لباسهای مدروز و شیک و مارک داری پوشیده بود که انگار همین امروز از اروپا یا آمریکا آمده است. به افراد تحصیلکرده و روشنفکر شباهت زیادی داشت و در میان آن جمع تابلو بود. درویش هم چشم ازو بر نمی داشت. گویی از حضور او ناخرسند و نگران بود.
میکروفون و وسایل صوتی را آوردند نصب کردند. مرد پُر پشم و ریش و ژولیده ای، شبیه رمال ها و مارگیر ها جلو آمد و در پشت میکروفون قرار گرفت.
از عرفان گفت، از مولانا و شمس، از شیخ محمود شبستری و شیخ بسطام گفت. صحبت هایی که در نهایت یک سرش به دین و ایمان و اسلام وصل می شود. حرف هایی بی سروته نظیر مزخرفاتی که قمشه ای در برنامه های تلویزیونیش به هم می بافد. حاضرین در مجلس هم که به اینگونه حرف ها مثل روضه آخوندها آشنا هستند و عادت کرده اند، اصلاً گوش نمی دادند.
بعد از آنکه سخنران بساطش را جمع کرد، مجلس در سکوتی فرو رفت که به آرامش قبل از طوفان شبیه بود. همه با نگاه های کنجکاو یکدیگر را برانداز می کردند. درویش که لباسی تماماً سیاه پوشیده بود که اجزائش غیر قابل تشخیص می نمود، مانند پدرخوانده ها با ریش انبوه و دراز خود بازی می کرد، تسبیح می چرخاند و در عین حال با نگاه های نافذش اغیار را در بین فقرا رصد می کرد.
چشمم را به زمین دوختم تا نگاهم با نگاه شیخ تلاقی نکند. کف اتاق را فرش های مندرسی پوشانده بود و اتاق شبیه مسجد، خالی از هر تزئینی بود. بعداً فهمیدم که چرا همه یکدیگر را فقیر خطاب می کردند.
در این هنگام چهار مرد جوان وارد شدند که لباسی سرتاپا سفید مثل کفن پوشیده بودند. شالی سبزرنگ به کمر بسته بودند و موهایی بلند و پریشان داشتند. نمایش شروع شده بود.
چهار مرد کفن پوش وسط اتاق به گرد دایره ای حلقه زدند که اندک اندک از حاضرین به آنها می پیوستند. درویش که نگاه از مرد روشنفکر بر نمی داشت با صدایی بلند درآمد که: فقرا جمع بشوند!
صدای زنگدار و جذابی داشت.
مرد تحصیلکرده از جا برخاست. درویش دوباره ندا داد که: فقرا جمع بشوند!
مرد روشنفکر هنوز به حلقهء ذکر نرسیده بود که اینبار شیخ با تغییر در صدایش که تأکید بیشتری نشان می داد تقریباً فریاد زد که: فقرا جمع شوند!
اما کو گوش شنوا؟
مرد روشنفکر حلقه را که حالا ده دوازده نفری را شامل می شد دور زد و درست در مقابل شیخ، مثل بقیه بر دوزانو نشست.
ابتدا چهار مرد کفن پوش با صدایی بم و گرفته به آرامی چیزهایی می گفتند که واضح نبود. ولی رفته رفته صدای هو-حق، هو-حق، هو-حق... به گوش می رسید. صداها پرده پرده بالا می گرفت و کم کم به داد و فریاد رسید. سرشان را به جلو خم می کردند، به طوری که دماغشان با زمین مماس می شد. دوباره کمر راست می کردند و سرهایشان به عقب می افتاد. حرکاتشان لحظه به لحظه تند و هیجان انگیز می شد.
مرد تحصیلکرده، حلقه و وصله ناجوری در این زنجیره بود. با نگاهش به چپ و راست سعی داشت حرکاتش را با دیگران هماهنگ کند، اما موفق نبود.
درویش هم که حالا از بابت مرد روشنفکر خیالش راحت شده بود، سرش را پایین انداخته و تسبیح می چرخاند. گویی در دلش، مثل یک پیغمبر، عین یک رهبر مذهبی به ریش سالکان و مریدانش می خندید.
ساختمان کهنه از سروصدای های ناهنجار به لرزه افتاده بود. هو-حق، هو-حق ها به علی علی تغییر یافته بود: علی علی، علی علی، علی علی...علی-حق، علی-حق، علی-حق...
چنان سرشان را به زمین می کوبیدند و چنان جیغ و دادی به راه انداخته بودند که می ترسیدم هرلحظه ساختمان مخروبه بر سرمان فرو بریزد. همهمه ای بود. از لابلای درزهای سقف حتا گاهگداری انگار خاک فرومی ریخت. ما تماشاچی ها، هاج و واج از حرکات اعجاب آور مردان حلقهء ذکر، انگشت به دهان مانده بودیم. نشئه گی چنان از خود بیخودشان کرده بود که دوسه نفر دراز به دراز کف اتاق بزرگ افتاده بودند.
مرد روشنفکر حالش به هم خورده بود. وسط حلقه افتاده بود و استفراغ می کرد. گوز هم می داد. شلوارش را هم کثیف کرده بود. دو نفر از تماشاچی ها برخاستند و مرد روشنفکر را کشان کشان از اتاق خارج کردند. احتمالاً بردند انداختنش توی توالت.

حواسم حسابی پرت شده بود. تا چشم باز کردم درویش سرجایش نبود. پسرک خوشگلی را هم که در کنارش نشسته بود ندیدم. فقط ردی سیاه از چرکِ لباس شیخ بر دیوار سایه انداخته بود.

2007-06-22T09:32:00.000-07:00

به نظر شما کدامیک عروسک و بازیچه و آلتِ دستِ دیگران است؟

آنکه راهش را خودش جستجو می کند، حقیقت را خودش پیدا می کند، خودش به نیک و بد خود می اندیشد، راست و دروغ را خودش تشخیص می دهد، شادی هایش را خودش انتخاب می کند، به میل و سلیقه و ذائقه خود می خورد و می نوشد، نوع و رنگ لباسش را خودش انتخاب می کند، به دلخواه خودش آرایش می کند، با رأی و نظر خود با دیگران معاشرت می کند، دوستانش را با قدرت تمیز و تشخیص خود برمی گزیند، رفت و آمد و تفریح و گردش و مسافرتش به اختیار خود اوست...

یا آن کس که دیگران، از قرن ها پیش، از عصر جاهلیت، از لابلای کتاب های کِرم افتاده، به جای او سؤال نپرسیده را پاسخ داده اند، به جای او فکر کرده اند، لقمه های جویده در دهانش گذاشته اند، برای او خدا تعیین کرده اند، با ثواب و عِقاب دروغین سر کارش گذاشته اند، با عزاداری های نامربوط سوگوار و سیاهپوشش کرده اند، به جای او لباس و آرایش و خوراکش را تعیین کرده اند، رقص و آواز را بر او حرام کرده اند، عواطف و احساسات طبیعی و شادی و عشق را برایش حرام شمرده اند...

کدامیک؟

2007-06-12T02:51:00.000-07:00

موسیقی شکست

شوهرخواهر من از بس به زوزه ها و زنجموره های محمودی خوانساری و عبدالوهاب شهیدی و بنان و شجریان و شهرام ناظری و از این قماش خواننده های موسیقی به قول شاملو "سیاه" گوش داده، از مردی ساقط شده. طفلک خواهرم!
این موسیقی ردیف و نمیدونم سنتی و خنده دارتر از همه: موسیقی اصیل! که به گفته ای هفتصد هشتصد سال پیش در قونیه، دراویش و صوفی ها هنگام سماع و خُل بازی هایشان به آن سرگرم می شدند، موسیقی آدم های کتک خورده است. ادامه روضه طفلان مسلم و روضه حضرت قاسم است. این موسیقی انرژی های گرم کننده وجود انسان را سرکوب می کند و مثل غذاهای سرد آدم را دچار رخوت و سستی اعضاء فعال بدن می سازد. موسیقی سنتی ما موسیقی دوره یائسگی است. به همین خاطر است که با توجه به اقبال هدفمندی که جمهوری اسلامی به این نوع موسیقی نشان داده و می دهد و هزینه های هنگفتی که صرف رواج و رونق آن می شود، جوانان ما هرگز از آن استقبال نکرده اند. موسیقی سنتی مثل تریاک، خوراک عجوزه ها و پیر و پاتال های بازنشسته و از کار افتاده است. هیچ کس نمی تواند با آوازها و آهنگ ها و ملودی هایی که از درماندگی ارواح افسرده سخن می گوید شادی کند و برقصد. آدمی هم که نمی رقصد بدون شک بیمار است. حتا سازهای زیرخاکی مثل دف و دوتار و سه تار و کمانچه و از این قبیل که با آن موسیقی سنتی تولید می کنند، ساز شکست و درماندگی است. حتا شادترین آهنگ هایی که با این سازها نواخته می شود اشک آدم را در می آورد. با این سازها و با این موسیقی فقط می توان بر خاطره تجاوز به مادربزرگ های خود توسط عرب ها و مغول ها گریست. موسیقی سنتی ما صدای شکستن استخوان های ما زیر سم ستوران وحوش بیابانگردی است که هر از چندی خانه و کاشانه مارا به ایلغار می بردند و ما همچنان بر نعش عزیزانمان گریه می کنیم و سوگواریم.
دیده ایم که هر گاه بیماری نوستالژیک ایرانیان غربت نشین مقیم اروپا و آمریکا عود می کند از خواننده ها و نوازنده های موسیقی سنتی دعوت می کنند تا برایشان به نام کنسرت مجلس روضه خوانی برپا کند که به یاد یار و دیار اشکی بریزند و زخم های اجدادی را قلقلکی بدهند.
بدون شک علاقه و گرایش به موسیقی سنتی فاقد هرگونه نگاه زیبایی شناختی است و بیشتر رفتار مازوخیستی و نوستالوژیک آدم هایی است متعلق به فرهنگ و تاریخی که در آن شکست های پی در پی و ستم و اجحاف و غبن روزگاران از دست رفته، به صورت لایه های رسوب شده در ذهن و خاطره مردمانش، تمامیت روانیشان را مخدوش ساخته است.
البته توجهی نیز که مردم متمدن اروپا و آمریکا در برخی جشنواره های فصلی و مناسبتی به موسیقی سنتی ما نشان می دهند، کاملاً واضح است که نگاه و علاقه ای مردم شناختی و موزه ای و باغ وحشی است و محل عجب و افتخار ما نیست.

2007-06-06T05:08:00.001-07:00

مینیمال ها (9)

خطاب به جاکشان خدا
وحی منزل، دیروقتیست که دیگر نه وحی است و نه منزل.
این بحث رو تمومش کنیم:
این مهم نیست که خدا وجود داره یا نه، مهم اینه که اجازه ندیم خدا تو زندگیمون دخالت بکنه.
خاکستری
آدمها دراصل سه جورند: یا دیوونه خوبند یا دیوونه بد.
تبعیدی
من در اینجا که زبان مردمش را می دانم آنقدر تنهایم که هرگز فکر سفر به سرم نزد.
آدم مجازی
در طول پنجاه سال عمرم به اندازه این پنجسالی که با اینترنت آشنا شده ام خالی نبسته بودم.
عاقبت روشنفکری ما
دیشب بی خوابی زده بود به سرم. هفتاد میلیون گوسفند را شمردم تا خوابم برد. صبح که بیدار شدم توی شلوار و روی تشکم پُر از پشگل بود.

2007-06-01T07:05:00.000-07:00

احترام متقابل

شاید شما هم تا به حال صحنه ای رو که تو خونواده ما مرتب اتفاق میفته تجربه کرده باشین. هروقت سرزده مهمونی میاد که مؤمن و مذهبیه- معمولن به همراه زن و دخترش که چادر چاقچورین- تمام زن و دخترای ما با عجله میپرن روسری سرشون می کنن که چون فلانی متدین و مؤمنه، خوبیت نداره که بی حجاب باشیم! یعنی در حقیقت به باورهایی که اصلاً قبولش نداریم احترام می ذاریم. چون این رفتار ما هیچ معنی دیگه ای نداره.
اما سؤال اساسی از اینجا پیدا میشه که چرا ما چنین انتظار و توقعی رو از همین افراد وقتی که مهمونشون هستیم نداریم؟ چرا همه چیز یک طرفه است؟ چرا اونا به بی باوری ما به عقایدشون احترام نمی ذارن و با حجابشون که انگار یه چیزی رو از دزد پنهون می کنن در واقع به ما توهین می کنن؟
چرا ما باید دائمن به مرتجعین مذهبی باج بدیم و از رفتار طبیعیه خودمون دست برداریم و آدم اونا بشیم؟ خب گور باباشون، نمی تونن یه آدم سالمی رو که زندگی طبیعه داره و دچار عقاید خرافی نیست ببینن، بهتره از خونه بیرون نیان، سراغ ما نیان. حتا اگه از نزدیکترین فامیلمون هستن.

*
من هرزمان که میرم خونه داداشم اینا که از همین اُمل های مذهبی هستن، دخترای داداشم با من دست میدن. یه بار ازشون پرسیدم که اگه من عموتون نبودم، یعنی از محارم نبودم باز هم با من دست می دادین؟
گفتن نه!
گفتم پس ادا در نیارین و مث خودتون باشین.

2007-05-29T05:17:00.000-07:00

بحران اسامی

مدتی پیش از این مهمان خانواده ای بودم که به تازگی صاحب نوزادی شده و در جستجوی نامی برای وی، کتابی تهیه کرده بودند با عنوان « فرهنگ نامهای ایرانی».* این کتاب که اکنون هم در کتاب فروشی ها موجود است و شاید به چاپ های بعدی نیز رسیده باشد، نمونه های زیادی قبل از خود داشته است و اغلب ما با این قبیل کتاب ها آشنایی داریم. معمولاً روی جلد کتاب تصویری از یک کودک زیبا نقش بسته است با مقدمه ای کوتاه و سردستی و بعد هم انبوهی از کلمات به ترتیب حروف الفبا.
ضروریست که در همین ابتدا توضیح بدهم که هدف من نقد این کتاب نیست، زیرا که با اندکی تورق و یک نگاه سطحی به جلد و شناسنامه و مقدمه کتاب به خوبی در می یابی که از کارهای بی ارزش و بازرای است که در ظاهر با هدف کمک به والدین برای یافتن نامی مناسب برای فرزند نورسیده خود گردآوری شده است.
با توجه به این حقیقت که به هر خمیر کاغذی کتاب اطلاق نمی شود، با اینحال اما انگیزه من از نوشتن این یادداشت، فکر زشت پس پشت نشر آن است که طی این نزدیک به سی سال اخیر به اشکال مختلف و بیشتر در قالب عرب پرستی و ضدیت با تمامی نشانه ها و نمادهای ایرانی در زمینه های فرهنگی از جمله زبان، هنر، آداب و رسوم و غیرو شاهد بوده ایم. این واقعیت بیشتر به صورت مخلوط کردن دوغ و دوشاب با یکدیگر بوده است، یعنی تبلیغ یک چیزی به نام فرهنگ ایرانی- اسلامی.
در این کشکول نام های اصیل و زیبای ایرانی چون بهمن و جمشید و کیومرث و هما و میترا و آناهیتا... در کنار اسامی بی ربط و زشت عربی مثل عبدالمطلب، بلال، حجاج، سعد، ثمود (نام یکی از قبایل قدیم عرب!)،... قرار گرفته است. با اینکه گردآورنده حتا به توضیح این اسامی هم پرداخته است، اما اگر کسی از تاریخ اطلاع نداشته باشد که حجاج ابن یوسف ثقفی سردار عبدالملک ابن مروان اموی و یا سعدابن ابی وقاص از صحابه پیامبر، از آدمخواران و دشمنان خونریز ایرانیان بوده اند، به سادگی از کنار این اسامی عبور خواهد کرد.
طرفه اینکه لااقل من تا به حال نشنیده ام که خود همین مؤمنین و متدینین و مرتجعین مذهبی و حاجی بازاری ها حتا در یک مورد هم نام فرزند خود را مثلاً بلال گذاشته باشند!

در این به اصطلاح کتاب، اسم های ترکی مغولی نیز جزو نام های ایرانی شمرده شده است:
طمغاج: از پادشاهان ترک ماوراءالنهر معروف به افراسیاب
طغاطیمور: از نوادگان چنگیز مغول
قراقوم: شن سیاه، پایتخت چنگیز خان

گردآورنده و یا هرکه پشت نشر این کتاب بوده است، از این هم فراتر رفته و نام حیوانی وحشی را هم تحت نام های ایرانی قرار داده است:
شغال: پستانداری وحشی از تیره سگان
...
---------------------------------------------------
* فرهنگ نامهای ایرانی، گرد آورنده: فریده دانایی، مؤسسه انتشارات نگاه 1384

2007-05-27T05:51:00.000-07:00

رهبر یا رهنما ؟

واژه رهبر به مفهوم سیاسی اش و به معنی فردی که در رأس هرم قدرتی بلامنازع بر ملتی حاکم باشد، کمتر از یک قرن است که در زبان فارسی پیدا شده است. یا اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم از ظهور هیتلر در آلمان و موسولینی در ایتالیا. واژه رهبر معادلی برای فوهرر آلمانی و دوچه ایتالیایی گرفته شده است. رهبر در این معنایش رئیسی است فعال مایشاء که ریاستش مادام العمر و بن بست و بدون بازگشت است و این حق خود پنداشته را با تازیانه و تعزیر و اسلحه اعمال می کند.

راهبر یا رهبر یا همان پیشوا، کسی است که به مانند چوپان پیروانش را به راهی می برد. به راهی که راستی اش را خود تشخیص می دهد و چنانچه با سرپیچی و سرکشی از سوی رهبری شوندگان روبرو شود به ناچار به زور متوسل خواهد شد و خِرکش می کند.
رهبر به درستی که شبیه خرسواری است که افسار الاغش را در دست گرفته و هرجا هم که افسار الاغ را از دست می گذارد، حتما و باید به دیرک و تیرک و شاخه ای بیاویزد و ببندد که الاغش سرخود و بی اراده او به راه خودش نرود.
در متون کهن ما، هرجا که این لغت دیده شده، به هیچ وجه به معنی و مفهومی که امروز اراده می شود نبوده و هرگز بار سیاسی نداشته است. رهبر در ادبیات فارسی بیشتر معنای پیر و مراد و نشان دهنده و آگاه کننده داشته و حامل مضامین عاشقانه و عرفانی بوده است.

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آيد

خوش بودی ار به خواب بديدی ديار خويش
تا ياد صحبتش سوی ما رهبر آمدی
(حافظ )

راهي كه درو رهبر زی شهر كمالست
زين راه مشو يك سو ، گر مرد كمالی
(ناصرخسرو)

در جوامع امروزی هیچ کس به رهبر احتیاج ندارد، بلکه هر فرد آزادی برای تشخیص مسیر زندگی اش به راهنمایی و راهنما احیاناً نیازمند است و این راهنما دقیقاً مثل یک تابلو بر سر دو یا چند راه قرار دارد و از خود صاحب اراده ای مبنی بر تحمیل تشخیصش بر دیگران نیست. او فقط و فقط یک شاخص است.
هیچ ملتی کسی را به رهبری انتخاب نمی کند، زیرا که از اساس با مفهوم انتخاب تناقض دارد. در جوامع امروز، مردم فرد یا افرادی را برای اداره امور و سامان زندگی اجتماعی خود بر می گزینند و بالعکس این مردم و شهروندان هستند که مدیرانشان را در جهت اجرای خواسته های خود راهنمایی می کنند. سود و زیان خویش را خود شناسایی می کنند. نه حاکمی وجود دارد و نه محکومی. نه رهبری و نه رهبری شونده ای.

2007-05-22T05:29:00.000-07:00

توضیح: این نوشته از نگاه من هزل محسوب می شود؛ شما اگر به جد گرفتید مشکل خودتان است.

درآمدی بر خرشناسی نوین
(An Introduction to modern kharology )
(از سلسله مقالات علمی)

یک نگاه اجمالی به موقعیت اجتماعی خر از ابتدای تاریخ تا عصر اسلامی، به روشنی نشان می دهد که خر علی رغم شایعات بسیاری که پیرامون نقصان درک و شعورش نسبت به آدمیان در افواه رایج است، حیوان خردمندی است.
نخستین خری که در تاریخ از وی به نیکویی یاد شده است خر عیسی است که وقتی به مکه رفت و بازگشت همچنان خر بود. یعنی به هیچ وجه جَو گیر نشد و با اینکه مردمان بسیاری را مشاهده کرد که بر گرد بنایی مثل اسب آسیاب چشم بسته می گشتند، ولی او بنا به گفته ای با بازگشت به خویشتن خیش! بر هویت و منش خود، راستکردار باقی ماند و به هیچ وجه مسلک و مرام خود را تغییر نداد.(1)
در خردمندی خر همین بس که وقتی یاسین به گوشش می خوانند، وقعی نمی گذارد و پالانش که عوض می شود، همچنان هویت اصیل خود را حفظ می کند و چون مردمان نوکیسه نیست که با پوشیدن یکدست لباس نو و یا سوار شدن بر اتومبیلی آخرین سیستم ماهیتشان(Quiddity) تغییر کند.(2)
خر حتا اگر هزار جلد کتاب بارش کنید، برخلاف برخی آدم ها - که دیوارهای اتاق پذیراییشان مملو از قفسه های انباشته از کتاب های جلد چرمی و زرکوب و گرانبهاست که ده جلد آن را هم در تمام عمر نخوانده اند، ولی ادعای فیلسوفانه و روشنفکریشان آنجای خر را هم پاره می کند- هرگز داعیه روشنفکری ندارد.(3)
از دیگر دلایل و براهین موجود که خردمندی خر را یادآور می شود یکی هم در خاطرات جبهه و جنگ به ثبت رسیده است. نگارنده این سطور به یاد دارد که در زمان دفاع مقدس وقتی دسته ای از خران را برای باز کردن میدان مین رها کردند، هنگامی که اولین خر پیشگام بر روی مین رفت و تکه پاره شد، بقیه خرها پا به فرار نهاده و عطای شهادت را به لقایش بخشیدند.(4)
نکته حائز اهمیت دیگر سخن یکی از بزرگان است که فرموده: «اقتصاد مال خر است.» این گفته علم اقتصاد را که یکی از علوم پیچیده و دشوار است به خر نسبت می دهد و دلیل دیگری بر هوشمندی الاغ است.
با توجه به همین نقل قول است که شاعر فرموده:
ملک جم و دارا ز حسن تو لبریز گشته است ------ چونکه هیچ الاغی به خوبی تو عرعر نمی کند.

همچنین در آیه ای آمده است: خلق الانسان من علق (5) (نقل به مضمون)
همانطور که میدانید علق جمع معرب الاغ است. در این آیه گفته می شود که ما شما را از تعدادی الاغ آفریدیم. بنابر این وقتی به مؤمنی گفته می شود: تو خری! کاملاً اشتباه است. زیرا که باید گفته شود: تو خیلی خری!
به تازگی فیلم انیمیشنی از تلویزیون پخش می شود که در آن خری سخنگو نقش بازی می کند. وجود خر ناطق از پدیده(Phenomena) هایی ست که امتیاز حیوان ناطق بودن را از انحصار انسان خارج می سازد. ناگفته پیداست که گفتگو (Dialogue) و گفتمان(Discourse) با خر باید خیلی هیجان انگیز باشد.
لابد این متل فولکلوریک(Folklore) را شنیده اید که: اسبه عصاری می کرد، خره خراطی می کرد، فیل اومد آب بخوره، افتاد و دندونش شکست... در اینجا به وضوح بر هنرمندی خر صحه گذاشته شده و هنر خراطی که از فنون کهن بشری است به خر نسبت داده شده.(6)
اخیراً نیز در ماهنامه ای علمی آمده است که برای اندازه گیری هوش به جای آی کیو (IQ) از واحد خر نیز استفاده می کنند. مثل سنجش قدرت موتور اتومبیل که با واحد اسب بخار سنجیده می شود، هوش را نیز می توان با واحد خر سنجید. فرضاً می توان گفت فلانی سه خر عقل دارد.

خر، مظلوم تاریخ

از قصه هایی که در میان عامه مردم (Popular ) شایع است، داستان مردی است که خر خود را سقط می کند و بر مزارش بقعه ای می سازد و آن مکان را مقدس می خواند و به یکی از قدیسین نسبت می دهد. بعد از این واقعه، گروه گروه از مردم برای زیارت راهی این مکان می شوند و خلاصه این مرد دکان و دستگاهی به هم می زند و تا هم اکنون به کسب و کار پردرآمدی مشغول است.(7)
متأسفانه گاه به گاه شنیده می شود که به چشمان خر عینک سبز زده و کاه را به جای علف به خورد او داده و سپس به ریشش خندیده اند.در صورتیکه همین افراد حتا بدون عینک، سویا را به جای گوشت چرخ کرده می خورند.(8)

با خر رفتارهای ناشایستی نیز از سوی آدم ها صورت گرفته و می گیرد که بازگویی آن در شأن یک مقاله علمی نیست. همچنین شواهد و قراین و دلایل بسیار دیگری بر خردمندی خر و مظلومیت تاریخی وی موجود است که البته از حوصله این مقال خارج است.
موفق باشید.

-----------------------------------------------------
پانویس:

1- مقدمه ای بر بحران هویت خر در جوامع پیرامونی. نوشته قارداش باغداساریان.
2- همان
3- همان
4- خاطرات جبهه و جنگ. نوشته شهید گمنام و جانباز مفقودالاثر سیدمحمود پشم شیشه.
5- قران، جلد دوم، چاپ بیروت، سوره الخر، آیات 20 تا 22
6- تاریخ ابن طویله. به تصحیح و تحشیه عباس طویله دار بوذرجمهری
7- همان
8- همان

2007-05-17T11:48:00.000-07:00

مزاح

چند وقت پیش رفتم تو وبلاگ این پسربچه خوشحال تا کمی باهاش چخ چخ کنم. ولی این بچه بی ذوق کامنت منو که یک اثر هنری! بود حذف کرد. طفلکی خیال کرده اینجا مثلن آمریکاست و در سایه آزادی بیان بی حد و حصر، روز به روز داره استعداداش شکوفا میشه. نمیدونه که اگه روزی روزگاری پاشو یه کم اینوراونور بذاره پشماشو می چینن. ولی بیشتر به این میمونه که یه قصه ای از پشت هُلش میده. چقدم که از خودش تعریف میکنه.حالا منم اون کامنتو میذارم اینجا تا حالشو بگیرم.

سيد ايمان (كوروش) ضيابری
خبرنگار و نويسنده‌ی روزنامه‌های اعتماد ملی، شرق، جام‌جم، ايران، مجله‌ی دانشمند، دانش و كامپيوتر و واشنگتن پست...
هاه هاه هاه...

اولندش:
سید یعنی عرب زاده، پس تو اگه عربی، باید دست کم نیم متر دودول داشته باشی و به ناچار شورت چونه دار سبز بپوشی.
و اما ایمان یه چیزیه در حدود جهل و از این صحبتا. پس تا اینجا شد عرب جاهل. ولی چون سیدا به اماما نسب می برن، در نتیجه تو مقدسم هستی و حتمن صاحب کرامات. پس از این نکته نتیجه می گیریم که اگه دودول نیم متریتو از زیپ شلوارت بذاری بیرون، بسیاری از مؤمنین میتونن بیان بهش دخیل ببندن و شفا بگیرن!
دومندش:
وقتی سید ایمان با کوروش قاطی بشه، یه معجونی به دست میاد به نام قاط!
سومندش:
من از روزنامه واشنگتن پست چیزی نمی دونم، ولی یادت باشه هر به قول شما روزنامه ای که اینروزا در جمهوری اسلامی منتشر میشه، در واقع گوزنامه است نه روزنامه.

راستی آقا پسر! میخوای واست بستنی بخرم؟

2007-05-15T13:06:00.000-07:00

دشمن مردم

الان چند هفته است که دوسه کوچه پایین تر از خونه ما یک پیره سگ پوزه بند بسته ای به همراه یک مأمور نیروی انتظامی پشت دکه مطبوعاتی کمین کرده و به هر زن و دختری که رد میشه گیر میده. او که مأمور امر به معروف و نهی از منکره و با بدحجابی مبارزه میکنه براش فرقی نمی کنه که طرف چقدر حجاب داره. او از همه زنهای جوان و زیبا نفرت داره. از لباس های شیک و رنگارنگ نفرت داره. از خندیدن و آدامس جویدن نفرت داره. از اینکه دخترهای جوان بستنی می خورن یا با دوستاشون میگن و می خندن نفرت داره.
او به این فکر نمی کنه که وقتی مزاحم مردم میشه و با مزخرفات اسلامیش شادی و آرامش دیگران رو سلب میکنه و زن و دختری رو انگشت نما می کنه، چه عواقب سوء روحی روانی دیگه ای برای یک خانواده به وجود میاره. او پیره زن بی سواد و احمقیه که فکر میکنه داره وظیفه مذهبیشو به جا میاره و ثواب می بره.
عبید زاکانی در جایی گفته است:«پیرزنان را سر به کلوخ کوب بکوبید.» اگر فقط یک مورد در دنیا مصداق واقعی پیره زن عبید باشه، همین پیره سگ پوزه بند بسته ایست که الان چند هفته است دوسه کوچه پایین تر از خونه ما به همراه یک مأمور نیروی انتظامی پشت دکه مطبوعاتی کمین کرده و به هر زن و دختری که رد میشه گیر میده.

2007-05-08T02:26:00.000-07:00

مینیمال ها (8)

تجاوز به مادربزرگ
شهرمان جنده خانه شده، به طوریکه حتا مادربزرگم وقتی کنار خیابان می ایستد، برایش بوق می زنند.
عدالت
در جامعه دوطبقهء توحیدی، مؤمنین در بندگی خدا برابرند نه با یکدیگر.
گوشزد
از قول من به آخوند مسجد یادآوری کنید که نماز، اگرچه ستون دین است، ولی به گوزی هم باطل می شود.
عقبماندگی
کشورهای پیشرفته ای مثل آمریکا و ژاپن و آلمان...، هیچ چیزی از ما بیشتر ندارند، تازه اسلام رو هم کمتر دارند!
مکاشفه
آمریکا عاقبت چنان مشت محکمی بزنه تو دهانمون، که برق از سرمون بپره و تو شلوارمون کیک زرد برینیم. من و توهم نداره.
همیشه نوستراداموس
کار اینا تمومه!

2007-05-05T04:53:00.000-07:00

لکاته

زمانی که ساکن مشهد بودم، خونه ای داشتیم که ورودیش کوچه مانند باریکی بود. درب! خونه هم سر کوچه قرار داشت. به این شکل خونه ها می گفتن:« تو کوچه تنگه است.» معمولاً حاشیه قطعه زمینی رو ساخته بودن و از کنارش کوچه ای داده بودن و عقب زمین رو یه خونه دیگه ساخته بودن که هنوز هم از این قبیل بناها فراوونه.
یادمه یکی از فامیلای دورمون به همراه شوهرش بعد از سالها اومده بود احوال مادرم رو بپرسه. وقتی رفتم درو باز کردم طبق معمول هر چی تعارف و اصرار کردم که اونا جلوتر حرکت کنن زنه قبول نمی کرد. تعارف پشت تعارف. فایده نداشت. مردش رفته بود به سمت ساختمون، ولی زنه نمی رفت. تا اینکه یهو دوزاریم افتاد و به ناچار طول کوچه تنگه رو که ده دوازده متری میشد، من جلو می رفتم و زن مهمونمون از پشت سرم میومد. ( اگرچه گل پشت و رو نداره! ) البته کوچه هم خداییش اینقدر تنگ بود که دو نفر نمی تونستن شونه به شونه هم راه برن. ولی زنه از این اُمل های مذهبی وحشتناک بود. اینکه مردی در این کوچهء باریک از پشت سرش بیاد و یه وقت خدای نکرده به باسنش نگاه کنه حتماً معصیت داشت.
زنه خودشو پیچیده بود تو چادری سیاه. قد بلندی داشت با دماغ بزرگ عقابی که تنها عضوی بود که در معرض دید عموم قرار می گرفت. یکبار هم چشمم به دستش افتاد که استخوان پت و پهن مچش نظرم رو جلب کرد. همه چیز نشون میداد که از نژادهای اصیل و اثیری بوده که به این حال و روز افتاده. تسبیحی سبز رنگ به دست گرفته بود و مدام زیر لب گوزگوز می کرد. رفتارش توهین آمیز بود. وقتی با من حرف میزد سرشو پایین نگه میداشت و تو چشام نگاه نمی کرد و هروقت چشمم بهش می افتاد، صورتشو با چادرش می پوشوند.

با مادرم سر حرفو باز کرده بود. صحبت از این بود که پسر دایی من رفته ساکن انگلیس شده و زن فرنگی گرفته. عکسشو دیده بودن که زنش بی حجاب بوده. می گفت از اون روز به بعد دیگه خونه داییم اینا رفت و آمد نمی کنه!
خدا روز بد نده، وقتی از مادرم شنید که من مجرّدم، رنگ چهرش تغییر کرد. چشاش چارتا شد. به شوهرش تشر زد که: پاشو بریم، پاشو بریم. بعد گفت: جایی که مرد مجرّد می خوابه، زمین زیر سرش در عذابه و دائماً می لرزه. فرشته ها به خانه ای که مرد مجرّد داره نزدیک نمیشن!
شوهرش که تمام این مدت ساکت بود، مثل توله سگ دست آموز آماده رفتن شده بود. شوهره نشون میداد از جنس زنش نیست. جور دیگه فکر میکنه. ولی بدبخت تر از این بود که بتونه رو حرف زنش حرف بزنه. حرف خودشو بزنه. پیر مرد خنزر پنزری شده بود. تا بیاد زنش پاشه، اون رفته بود.
موقع رفتن، زنه مثل توده سیاه بی شکلی پیچ و تاب می خورد و طول کوچهء باریک رو می لغزید و پیش می رفت. نگاه منو پشت سرش حس می کرد و چاره ای نداشت. طفلکی رنج می برد. مریض بود و با این سن زیاد امیدی هم به نجاتش نبود.

2007-04-30T14:34:00.000-07:00

بازگشت شازده کوچولو

شازده کوچولو در سفر دومش به زمین، از بخت بد یکراست افتاد در سرزمین های اسلامی، یک جایی حول و حوش قم. پرنده های مهاجری که شازده کوچولو را به زمین آورده بودند، هنوز چند متری به زمین باقی مانده او را رها کردند و رفتند.
شازده کوچولو وقتی از ضربه ای که در اثر سقوط به سرش خورده بود بهوش آمد، در اطرافش کویری سوخته و نمکزاری بی انتها دید. هرچه به اطرافش نگریست دیارالبشری ندید. دلش گرفت. خیال کرد اینجا زمین نیست. با زمین کم و بیش از سفر اولش آشنا بود. به دنبال خلبانی می گشت که هواپیمایش خراب شده است. می خواست خلبان برایش یک برّه بکشد.
شازده کوچولو تصمیم گرفت به سویی حرکت کند تا شاید در راهش به نشانه ای از حیات برسد. جهت خاصی را در نظر نداشت. سرانجام بعد از مدتی راه رفتن از ميان ريگ‌ها و صخره‌ها به جاده‌ای برخورد. و هر جاده‌ای يک‌راست می‌رود سراغ آدم‌ها.
هنوز چند قدمی پیش نرفته بود که کلاغی سیاه بر فراز سرش پر کشید و قار قاری سر دارد. خوشحالی زایدالوصفی به شازده کوچولو دست داد. احساس کرد نجات یافته است. در سیاره شازده کوچولو، قار قار کلاغ نشانه شومی نبود.
شازده کوچولو مسیر پرواز کلاغ را دنبال کرد و اطمینان داشت که کلاغ به آب و آبادی و تمدن راهنمایی اش می کند. شازده کوچولو چند کیلومتر در آن بیابان داغ راه پیمود. به شدت تشنه بود. با سراب آشنا بود. گول سراب را نمی خورد. اما چیزی که در انتهای نگاهش می دید، انگار سراب نبود. توده سیاه نا مشخصی از آخر جاده به او نزدیک می شد. توده سیاه هرچه نزدیک تر می شد شکل مشکوکی به خود می گرفت. باد که به توده سیاه می وزید، پرنده به نظر می رسید. شازده کوچولو اندکی ترسیده بود. ابتدا فکر کرد گونه ای خفاش بزرگ است که مجبور شده است در بیابان روی زمین راه برود. بعد خیال کرد در زمان به عقب برگشته و با پرنده ای از عصر دایناسورها روبروست. می خواست فرار کند و در جایی پناه بگیرد. اما خیلی دیر شده بود و موجود ناشناخته تقریباً به او رسیده بود.
موجود ناشناخته به شازده کوچولو نزدیک شد و گفت: کو سلامت آقا پسر؟
شازده کوچولو که کمتر به سؤالی جواب می داد پرسید: تو چی هستی؟
موجود ناشناخته گفت: من آخوند هستم، روحانی.
شازده کوچولو گفت: تو چه کار می کنی؟
آخوند گفت: من تو را رستگار می کنم.
شازده کوچولو گفت: پس بی زحمت یک برّه برام بکش!
- ها؟
- یک برّه برام بکش...
آخوند گفت: ما برّه نمی کِشیم، برّه را می کُشیم، قربانی می کنیم. تو جسمت را به من بسپار ، من روحت را نجات می دهم.
شازده کوچولو هیچ نفهمید که آخوند از چه چیز حرف می زند. اما احساس خوبی هم نداشت و دیگر اصرار نکرد که آخوند برایش برّه بکشد.
آخوند اما محو تماشای موهای طلایی، پوست سفید مثل برف و چشم های آبی شازده کوچولو شده بود. هرگز پسری به این خوشگلی ندیده بود. دور شازده کوچولو می گشت و زیر لب تکرار می کرد: فتبارک الله احسن الخالقین،فتبارک الله احسن الخالقین ...
گویی می خواست شازده کوچولو را بخورد.

الغرض، آخوند شازده کوچولو را به شهر قم برد تا رستگارش کند. ابتدا شازده کوچولو را ختنه کرده و به دین اسلام مشرفش کردند. سپس شب که فرا رسید، آخوند شازده کوچولو را به حجره اش در مدرسه علمیه برد و چون حجرهء آخوند تنگ بود و فضای کافی برای خوابیدن دو نفر وجود نداشت، آخوند بر روی شازده کوچولو خوابید!

مدتی گذشت تا اینکه شازده کوچولو موفق شد از دست آخوند و آن شهر بگریزد. شازده کوچولو وقتی به سیاره اش باز می گشت، در راه از کنار اخترک پادشاهِ تنها عبور کرد. شازده کوچولو که پادشاه را خوشرو یافت، تصمیم گرفت در اخترک پادشاهِ تنها، اندکی استراحت کند.
پادشاه مثل وقتی که به رعیتش فرمان می دهد به شازده کوچولو گفت: فرمان می دهم برایم بگویی که مردم زمین را چگونه یافتی؟
شازده کوچولو نفسی تازه کرد و گفت:
قومی عجیبند، هر کس که به دین ایشان در می آید، روز کیرش می بُرند و شب کونش می دَرند. *
پادشاهِ تنها سعی کرد به شازده کوچولو دلداری بدهد.
پادشاهِ تنها گفت: خوشحالم که بازگشتی و سپس ادامه داد: آری، تو از شاه زی فقیه چنان بود رفتنت، کز بیم مور در دهن اژدها شدی. **

-------------------------------------------------------------
* عبید زاکانی
** ناصرخسرو

2007-04-22T03:23:00.000-07:00

زنِ نامرئی

سرشب نشسته بودم توی پارک، یه آقایی اومد نشست کنارم رو نیمکت. دلش حسابی پر بود و کاردش میزدی خونش در نمیومد. می گفت این آخوندا هروقت گوز در کونشون گره میکنه، پاچه زن هارو می گیرن. هرجای این دنیا هم اسلام فروش ها وقتی می خوان ابراز وجود کنن، اول از همه میرن سراغ زن ها و اونارو فشارشون میدن.
می گفت اینروزها از تمام بوق های حکومتی به زن و دخترمون توهین می کنن. آدماشونو میارن تو تلویزیون که بگن عقده ای، کمبود دارن، غربزده، آلت دست غربی ها، بازیچه ماهواره ها. یا میگن میخوان خودنمایی کنن. حکومت چی ها هم چپ و راست خط و نشون می کشن که می گیریم، می بندیم، می زنیم. از وزیر و ویکلشون گرفته تا پاسبون و پاسدار تهدیمون می کنن.
می گفت هر زن و دختر زیبایی که لباس شیک و مُد روز پوشیده و آرایش زیبایی داره بدحجابه و مجرم. هر زنی که بخواد مثل خودش باشه و از کمترین حق طبیعی یعنی انتخاب لباسش استفاده بکنه در ردیف اراذل و اوباش قرار می گیره.
می گفت از هنجار شکنی و بی احترامی به ارزش های اجتماعی صحبت می کنن، در صورتی که تمام این به اصطلاح عرف و هنجارها و ارزش ها ساخته و پرداخته خودشونه. ما هیچ کجا امضاء ندادیم که مزخرفات مذهبی اونارو قبول داریم. تا به حال هرچه بوده با تحمیق و تحمیل بوده.
می گفت عرف و ارزش رو خودمون همین امروز می سازیم. همین امروز تصمیم می گیریم چه جوری زندگی کنیم. به هیچ مرده و زنده ای پیش از ما هم ربطی نداره. احکام و اصول و فروع کِرم افتاده در کتاب های رمل و اسطرلاب و جَفر و جادوگری برای ما پشیزی ارزش نداره.
می گفت یک دفعه بگن زن باید نامرئی باشه. چون اینطور که اونا میخوان یعنی مثل جسم و توده سیاهی رفت و آمد بکنه، در واقع نامرئی است، وجود نداره ...

خلاصه این آقا دل پر دردی داشت و از من هم جز اینکه به حرفاش گوش کنم کار دیگه ای ساخته نبود.

2007-04-15T04:14:00.000-07:00

طلاق

می خواهم به موضوع طلاق و ازدواج های سنتی و اسلامی نگاهی بیاندازم، منتها در همین ابتدا لُب مطلب را بازگو می کنم و سپس به توضیح آن خواهم پرداخت.( البته بدون کاربرد اصطلاحات قلمبه سلمبه چیزنویسان درس نخوانده، درس زندگی! )

اُس و اساس و علت العلل معضل طلاق و بچه های طلاق و زندگی های سگی و پریشان که چه بسا تا پایان عمر یک جفت، با جنگ و دعواهای خانوادگی ادامه می یابد، اصل محرم و نامحرم اسلامی است.
اگر به رفتار گنجشک ها در این بهار توجه کنید، خواهید دید که هیچکدام از گنجشک ها مادرش را مأمور یافتن جفت نمی کند و یا در لانه اش منتظر نمی نشیند تا خواستگاری پیدا شود. از همان آغاز تولد، راه زندگی و جفت یابی در محیطی طبیعی و به دور از سنت های مزاحم و احکام بازدارنده و تخفیف دهنده ای که بر ما تحمیل شده، روشن و پیراسته از سنگلاخ و دست انداز است. نیازی هم به دخالت های قیم مآبانه بزرگترها نیست.
جدا کردن انسان ها از یکدیگر از همان ابتدای تولد و کودکی در تمامی محیط ها و فضاهای اجتماعی به بهانه نر و ماده بودن ، راه همسر یابی و جفت شدن و مَچ شدن با دیگری را مسدود می سازد و این امکان را از فرد می رباید که در طول دوره کودکی و نوجوانی و بلوغ، یکی مثل خودش را پیدا کند. یکی که همنفس و همزبان و همفکر و همسر خودش باشد. یکی که از بوی تنش لذت برده و بی حضور او گمشده ای دارد و بدون او آرام و قرار نمی گیرد.
جدا ساختن دختر و پسرها از یکدیگر در محیط های تفریحی و آموزشی و کاری، بزرگترین ستمی است که بر ما روا می دارند. هر یک از زن و مرد ما به سن بلوغ می رسد، اما بدون اینکه عاقبت بفهمد مرد چیست و زن کدام است. حتا تا آخر عمر نخواهد دانست که انتخابش چه بوده و گرایش هایش به چه سویی است.
در ازدواج های سنتی و اسلامی مقولات سکس و جفت یابی و همسر گزینی و تشکیل خانواده به فقط و فقط عمل جماع و زاییدن فرزند صالح یعنی گوسفند، تخیف و تقلیل داده می شود. فرزندان صالحی که وظیفه آنان نیز تولید فرزندان صالح است. و کاملا مشخص است که این صلاحیت چیست: صلاحیت تولید فرزندان صالح، یعنی دور باطل تا به همین امروز. یعنی تخفیف زندگی به همان حداقل های حیوانی اش.
زندگی های زن و شوهری ما بیشتر به محیط های کار اجباری شباهت دارد که فاقد رضایت و شادی است. از اساس عقیم و سترون است و فضایی است که در آن انرژی های مثبت به طور ناقص می سوزد و بیشتر سم تولید می کند تا حرارت. بیشینه ی مرد و زن ما در کانون به اصطلاح گرم خانواده می پوسند و هرز می روند.

در ازدواج های سنتی راه انتخاب طبیعی بسته است. انتخاب همسر یک شبه اتفاق نمی افتد. انتخاب همسر و جفت یابی در طول زندگی طبیعی و با آزمون و خطاهای بسیار همراه است و در میان همنشینی ها و معاشرت های پیوسته و متعدد با دیگران روی می دهد. در این نوع ازدواج زن و مرد در عوض اینکه با جفت شدن به آزادی های عمیق تر و شادتری دست یابند، همان مقدار آزادی های دوره تجرد را نیز وا می گذارند و در چرخ و پر دست و پاگیر و آداب و رسوم قبیله ای، خود قبیله کوچکی را تشکیل می دهند که درون آن زندانی می شوند و برای حفظ آبرو ( یعنی ارزش های برساخته ی همان قبیله ) با تمامی اختلافات و تضادها و غالباً نفرت از یکدیگر بی هیچ شادی و آرامش راستینی به زندگی سگی خود ادامه می دهند، زیرا که با پیراهن سفید آمده اند و می باید با کفن سفید بروند. زن و مرد هم ندارد، هردو با هم می سوزند، به علاوه ی فرزندان بی تقصیرشان.
در خانواده های ما دروغ، و تهمت و بدبینی زن و شوهر نسبت به یکدیگر به حدی آزار دهنده است که در شگفت میمانی که چگونه این دو نفر در این فضای ناامن سالها زیسته اند؟ چرا از ابتدا کنار هم نشسته اند؟ چه کسی ایشان را مجبور به ادامه این زندگی پر رنج و ریا کرده است؟
بدون تعارف باید گفت که در بسیاری از خانواده های ما زن منتظر مرگ ناگمانی شوهر و مرد در آرزوی متقابل، مشتاق تر از اوست. خدا نکند طرفین اندکی تمکن مالی نیز داشته باشند. در اینصورت دشمنی و دروغ و پنهان کاری به نهایت غیرقابل تحملش میرسد. اما همین زندگی ها گاه تا پایان عمر یک زوج ادامه یافته است! زیرا از یک سو فشارهای اجتماعی بر مرد و زن مجرد به اندازه ای زیاد است که فکر زندگی مجردی به ندرت به ذهن اینگونه زوج ها خطور می کند.( اطلاق عناوین زشت چون: پیردختر، پیرپسر، دختر ترشیده، عزب اوغلی... محصول چنین جامعه ایست.) از طرفی هیچ تضمینی وجود ندارد که هنداونه نبریده جدید، قرمز و شیرین باشد و آدم عاقل که از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود.

هنوز که هنوز است بهترین و صمیمی ترین دوستان همجنس ما، همکلاسی های دوران کودکی و دبستان و دبیرستان ما هستند. زیرا که بی شائبه ترین روابط و دوستی هایی به دور از منیّت ها و پول پرستی ها و بی آنکه اعتبار و ارزشی برای احکام سَلبی بزرگترها قائل باشیم شکل می گیرد. پس چرا در همین دوران سرنوشت ساز سِنی، نتوانیم بطور طبیعی با شریک زندگی خود در آینده آشنا شویم؟ در همین دوران است که می بایست ریشه های جفت یابی و همسر گزینی در زمین بارور شادی ها و صمیمیت ها رخنه کند و بوی خوش زن و مرد دلخواه را در روان و جان ما بنشاند. از همین دوران است که زن و مرد در اثر همنشینی، ذره ذره با خصوصیات جسمی، جنسی، اخلاقی و تربیتی یکدیگر آشنا می شوند و تکلیف تضادها و ناهمسری هایی که یک شبه در شب زفاف بر سر زوجین آوار می شود روشن می گردد. چون اساساً شب زفاف دیگر معنایی ندارد. چون دختر و پسر بسیار پیش از آن به طور کاملاً طبیعی معاشقه داشته اند و چیزی از یکدیگر پنهان ندارند و ازدواج چون هندوانه سر بسته نیست که ضرب المثل شود.

وجود آمار بالای طلاق، بچه های بی سرپرست و اذیت و آزار پسربچه ها و مشکلات روانی، شخصیتی و اخلاقی، محصول مستقیم فضای بسته و تحمیل احکام و ارزش های سنتی و قبیله ای و اسلامی است. تنها در محیط باز و معاشرت های آزاد و انسانی است که مشخص خواهد شد که تجردها و همچنین گرایش به جنس دیگر و یا همجنس، خودخواسته و با آگاهی و شناخت از وجود خویش است و یا از ناهنجاری های قابل درمانی است که می تواند به حداقل طبیعی خود در جوامع سالم کاهش یابد.

2007-04-10T01:41:00.000-07:00

جهان پهلوان
در کودکی ک...ن از دوست و دشمن و خویش و بیگانه و دور و نزدیک دریغ مدارید تا در پیری به درجه شیخی و واعظی و جهان پهلوانی و معروفی برسید. عبید زاکانی

در حکایتی آمده است که روزی پهلوانی ستبر بازو برای اصلاح صورت خود به دکان سلمانی می رود. پهلوان مذکور مردی قوی هیکل و تنومند بوده است که در شهرها و آبادی های محل زندگی خود شهرت و آوازه بسیار داشته است. شاید چیزی شبیه به همین حسین رضازاده خودمان، با این تفاوت که پهلوان این حکایت شعار یاابالفضل را به جای لباسش شاید بر روی سینه خود خالکوبی کرده باشد. بازوهایش که حتماً پر از نقش و نگار و خالکوبی بوده است.

هنگامی که مرد سلمانی وسایل کارش را آماده می کند و همانوقت که تیغ ریش تراشی را با چرم مخصوص تیز می کرده است، از پهلوان می پرسد که ریشت را خشک بتراشم یا تر؟ و در عین حال که خود را سخت مشغول کار و وظیفه خود نشان می دهد از گوشه چشم پهلوان را زیر نظر دارد.
پهلوان با شگفتی می پرسد: مگر فرقی هم میکند؟
مرد سلمانی با خونسردی و لحنی که از تجربه و مهارت وی در کار آرایشگری حکایت دارد و بدون اینکه خود را متوجه پهلوان نشان دهد می گوید: البته که فرق دارد. و پس از مکثی طولانی ادامه می دهد که اگر فردی در بچگی اش ک...ن داده باشد، در صورتی که ریشش را خشک بتراشند با درد و رنج همراه خواهد بود و ممکن است تحملش را نداشته باشد!
پهلوان در صندلی اش چرخی میزند و با تغیّّر و ناخرسندی می گوید که تا به حال هیچکس چنین تهمت زشتی را متوجه او نساخته است، او که پهلوان شناخته شده و خوش نام تمام آبادی های دور و نزدیک است.
البته مرد سلمانی معتقد است که وظیفه اش به او حکم می کند که مشتریانش را از عواقب خشک تراشیدن ریش آگاه سازد و لابد سعی می کند این را به طریقی بیان کند که اندکی از خشم پهلوان کاسته شود.
اما پهلوان بلافاصله به مرد سلمانی می گوید: ببین پدرجان! این وصله ها به ما نمی چسبد، لطفاً خشک بتراش! خشکِ خشک!
و این را محکم می گوید.
مرد سلمانی مشغول می شود، بدون هیچ آب و صابون و خمیرریشی. ابتدا تیغ را بر گونه پهلوان می گذارد و آهسته به سمت پایین می کشد. هیچ مویی از صورت پهلوان زدوده نمی شود و صدای خِرت خِرت ساییدن تیغ بر پوست برای پهلوان ناخوشایند است. مرد سلمانی فشار بیشتری بر تیغ ریش تراشی وارد می کند به طوریکه چشمان پهلوان اشک می افتد. مقداری از ریش چند روزه تراشیده می شود، اما مشخص است که پهلوان این درد را با خودداری و به سختی تحمل می کند. مرد سلمانی همچنان با خونسردی به کارش ادامه می دهد.
هنوز اصلاح صورت پهلوان به چانه اش نرسیده، چشمهایش سرخ و پر از اشک می شود و چند نقطه از گونه اش خون می افتد که مرد سلمانی با پنبه جلوی خونریزی بیشتر را می گیرد. حتا تکانهای دسته صندلی بی تابی پهلوان را مثل علائم مورس به ران مرد سلمانی انتقال می دهد.
گرچه پهلوان، خونسردی و سکوت مرد سلمانی را معنا دار و از بدجنسی وی می داند، اما این باعث نمی شود که هرچه زودتر به این درد و رنج پایان ندهد. پس خطاب به مرد سلمانی می گوید: پدر جان! دست نگهدار، دست نگهدار، اجازه بده کمی فکر کنم ... انگار دارد کم کم یک چیزهایی یادم می آید!

2007-04-07T06:15:00.000-07:00

مینیمال ها (7)

سلیقه خوب
خوشگلترین حجابی که تا به حال سر خانمها دیده ام، روسری با طرح پرچم آمریکا بوده.
وجدان آسوده
این حاجی بازاری هایی که سردر کاخ هاشون می نویسند: هوالرزاق، یعنی اینکه: او داده، ما که ندزدیدیم.
نظر شخصی
به گمانم از اسلام فقط همین جمهوری اسلامیش باقی مانده است.
وجوهات شرعی
اگر رفتید، از قول من به آخوند مسجد بگویید که حتا یک پنجم از ...م را به خُمسش نمی دهم.
رنگ تعلق
انقلاب مخملی ما هیچ رنگی به خودش نمی گیرد؛ حتا آبی هم نیست.
سوراخ موش
دیگر حتا سوراخ صدام هم جای امنی برای پنهان شدن نیست.

2007-03-28T06:44:00.000-07:00

فارسی شکر است و مقداری هم کسشعر (3)

از حرف ع در فرهنگ لغت

عَلَم: در حال نُعوظ، باد کرده، ایستاده، شَخ ( شَق؟ ).
مثال:
ک...ر من چون عَلَم برافرازد ---- کم ز سنجوق شاه غازی نیست ( عبید زاکانی )
علوم: دانش هایی که در ارتباط با عَلَم کردن و مباحث مربوط به گا...ن بحث می کنند.
تعلیم: آموزش روشهای عَلَم کردن و طرق گا...ن دیگران.
معلم: مدرس عِلم عَلَم و روشهای گا...ن در مدرسه.
معلوم: آشکارا عَلَم شده.
عَلَمدار: اسم مفعول عَلَم، فردی که عَلَم شده ی دیگران را در دست می گیرد. ( ساکِر ).
عالِم: بسیار عَلَم کننده.
علما: بسیار عَلَم کنندگان، آنانی که دائماً در حال گا...ن دیگرانند.
...

2007-03-24T12:49:00.000-07:00

2007-03-21T09:30:00.000-07:00

نوروزتان فرخنده باد

نزدیک به چهارماه اینجا چیزی ننوشتم. گرچه خودم هم به درستی نفهمیدم چرا. ولی هرچه بود بی حوصلگی هم بود و مسافرت و گرفتاریهای شخصی و دلسردی هایی که هرازچندی میبردم توی کما.
در این مدت اما یکی اینکه نوه ام که ماه ها منتظرش بودم متولد شد و یکی هم درست بیست سال بعد از اینکه منو به خاطر پوشیدن پیراهن آستین کوتاه از حیاط دانشکده کشون کشون انداختن بیرون، دخترم رو چون مانتوی سفید پوشیده بوده، مأمورای منکرات برده بودنش کلانتری به جرم بد حجابی، اونم زن حامله رو. ومن چند روز فکرم مشغول این بود که چی باعث شده چنین پوست کلفت بشیم واین اندازه تحقیر و توهین رو طی نزدیک به سه دهه تحمل کنیم.

ونیز اینکه امروز یعنی روز اول سال، روز تولد من هم هست. هرچند زیاد خوشحال نیستم و اینو اتفاق پیش پا افتاده ای میدونم.
تا بعد ...

2006-11-27T15:57:00.000-08:00

دو سه ماهی اینجا نیستم. ولی برمی گردم، حتماً.
هفتم آذر ماه 85

2006-11-18T03:48:00.000-08:00

یکی دو هفته ای مریض داری می کردم. اونم وقتی که صد نفر باید بیان من پیرمردو جمع و جور کنن. چاره ای نبود.
مریضمونو که نظامی ی بازنشسته بود بردیمش بیمارستانی به نام بقیه الله. خانوما رو بدون چادر راه نمی دادن. زنای همراهمونو پیچیدیم تو گونی سیاهی که به امانت بهمون دادن. اورژانس بیمارستان یه جایی بود شبیه جبهه ی جنگ. قیل و قال و سر و صدای کر کننده هر آدم سالمی رو مریض می کرد. هیچ چیز سر جای خودش نبود. هیچ کس محل سگ به مریضمون نمی ذاشت. حتا یک تخت خالی نداشتن که این بدبختی که از درد فریاد می کشید رو درازش کنیم، ولی به اندازه هزار نفر چادر سیاه داشتند که اسلامشونو محافظت می کرد.
گفتند برین بیمارستان گلستان تو صیاد شیرازی. نرفتیم. رفتیم بیمارستان شریعتی. اونجا یه آشنایی داشتیم که البته نبود. مسافرت بود. همونجا مریض رو بستری کردیم. بیمارستان پر بود از دختر و پسر های بچه سال، آقای دکتر، خانم دکتر ... حتا یک دکتر با تجربه و سن و سال داری ندیدیم. تمام بیمارستان مثل آزمایشگاهی بود پر از موش. دکترهای فارغ التحصیل نشده از دانشگُه های اسلامی که هنوز غوره نشده مویز شده مدام با موبایلشون SMS بازی می کردن. البته مأمورانی که مرده ها رو به سردخونه می بردن نشون میداد که بسیار با تجربه ترن.
سالنی که مریض رو بستری کردیم هنگام اذان ظهر از سه طرف در معرض عربده بود. حتا دفتر پرستاری هم رادیو اش قار قار می کرد. صدای اذان ها از مسجد بیمارستان و کوچه های اطراف با فاصله چند ثانیه پخش می شد به طوری که در هر پنجره ای یک بار تکرار می شد. گویا اذانی که از بلندگوها پخش می کنند آلودگی صوتی نیست و برای بیماران مشکلی ندارد.
نکته جالب دیگه این بود که یکی از عیادت کننده ها به مریض تخت کناری می گفت: خدا کنه امام زمان شفات بده وگرنه این دوا و دکترا فایده ای نداره!

2006-11-01T02:59:00.000-08:00

میترا و من ( هوالشافی )

این کوچه
که پر شده از کور و افلیج
این آدمهای خسته
که از امامزاده های دور
از عرصه های کسالت *
تا خانه میترا
همین دختر همسایه
پا برهنه دویده اند
سینه خیز آمده اند
...
آمده اند شاید
تا حفره ای که در قلبشان پیدا شده پر کنند
شاید دلزده از جواب آسمان
تعبیر خواب زمین کرده اند
وگرنه دردشان بهانه است
وهیچ اعتقادی به معجزه در سؤالشان نیست.

* این تعبیر عنوان نوشته ای است از بیژن بیجاری. (البته اگه اشتباه نکنم، چون از حافظه کمک گرفتم.)

2006-10-30T03:44:00.000-08:00

اهدنا الصراط المستقیم

مسافر: تاکسی! تاکسی!
تاکسی: قیژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژ...
راننده تاکسی: کجا؟
مسافر: مستقیم
راننده: مستقیم یعنی کجا؟
مسافر: مستقیم دیگه
راننده: آخه بالام جان مقصدت کجاست؟
مسافر: همین مستقیم
مسافر سوار شد و درو بست.

راننده: آخه بالام جان مستقیم میتونه هرجایی باشه. میتونه بی نهایت و تا آخر دنیا باشه. گرچه زمین گرده و آخر و عاقبت میرسیم سر جای اولمون.
مسافر: من عجله دارم و حوصله بحث علمی با شمارو ندارم.
راننده: بحث کدومه، آدم وقتی حرف میزنه باید بفهمه چی میگه. طوطی که نیستی.
مسافر: توهین می کنی؟
راننده: گوشات عیب داره فکر می کنی من توهین می کنم.
مسافر: توهین می کنی؟
راننده: آره توهین می کنم چون سزاواری.
مسافر: من خودم میدونم زمین گرده و حتا میدونم عالم کرویه و هر خط راستی هم در نهایت کج میشه.
راننده: دونستن فایده نداره باید بفهمی، وگرنه طوطی از من و تو بهتر میدونه زمین گرده.
مسافر: یعنی من نفهمم؟ توهین می کنی؟
راننده: به کسی که مدام میگه مستقیم، مستقیم ... ولی نمی فهمه چی میگه باید با توهین حالیش کرد، شاید تکونی بخوره.
مسافر: نیگه دار، نیگه دار رسیدیم
تاکسی: قیژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژژ...

مسافر بعدی: تاکسی! تاکسی!
راننده تاکسی: کجا؟
مسافر: مستقیم!

2006-10-27T04:12:00.000-07:00

امر به منکر! *

بخشی از جستار ( زال زر = « َمـثـَل ِاعـلای انسان» ) نوشته ی منوچهر جمالی

اسلام، با « تحریم نوشیدن می »، انسان را « از نوشیدن خدا »، از « درک اصالت خود، در پیدایش روشنی و بینش یا حقیقت از گوهر خودش »، باز میدارد. در واقع تحریم شراب، توهین به مقدسات ایرانیست. تحریم شراب، برای منع انسان، از « زایش بینش و روشنی از گوهر خودش » هست.
...
نوشیدن می، نوشیدن خدا ( مای = مایه = مایا )، یا جوهر هستی هر چیزی، برای « ازخود، روشن شدن، ازخود، بینا شدن » بود، برای « خودافشانی = رادی و جوانمردی و نثار و ایثار» بود. نوشیدن می، عروسی با خدا، یوغ شدن با خدا بود. در گرشاسپ نامه، داستانی از جم میآید، که پس از فرار از ضحاک ( میتراس = خدائی که دیگر روشن شدن ازخود را، تحریم کرده بود، و انسان میبایست با پیمان تابعیت ازخدای تازه، حقیقت را بیاموزد ) به باغی میرسد که دختر گورنگ شاه در آنست، و از دارنده باغ، می، میطلبد ( نه نان و خورش ).
عروسیست می، شادی، آئین او
که شاید، خرد داد، کابین او
زدل برکشد می، تف درد و تاب
چنان چون بخار از زمین، آفتاب

می، آفتابیست که نم درد را در وجود انسان، بخار میکند.

چو بیدست و چون عود، تن را گـهر
می، آتش، که پیدا کندشان، هنر

می، آتشیست که از تن انسان، که چوب عودست، جوهرش را که « بوی خوش ِ آن » میباشد، پدیدار میسازد. می، هنر انسان را آشکار میکند.

گهر، چهره شد، آینه شد، نبید
که آید درو، خوب و زشتی، پدید
دل تیره را، روشنائی، می است
که را کوفت غم، مومیائی، می است
« بـَدَ ل میکند »، بد دلان را دلیر
پدید آرد از روبهان، کار شیر
به رادی کشد، زفت ( خسیس ) و بد مرد را
کند سرخ لاله، رخ زرد را
به خاموش، چیره زبانی دهد
به فرتوت، زورجوانی دهد
خورش را، گوارش، می، افزون کند
زتن، ماندگیها، به بیرون کند
...

*عنوان مطلب از من است. مهران

2006-10-21T04:29:00.000-07:00

اصول و ارزشها

مقدمه: اصول و ارزشها جمعاً سه تاست. دو ارزش که در زیر یک اصول مثل پاندول تاب می خورند و مدام دچار قبض و بسط سببی می شوند. در اینجا به خاطر وحدت کلمه، اصول مفرد فرض شده ، چون واقعاً هم یکی است. لااقل من یک قبضه اش را دارم. ولی ارزشها گاه تا سه تا هم دیده شده، مثل مرد استثنایی در فیلمی به همین نام.

من در جوانی فردی اصول گرا بودم و برای حفاظت از اصولم از داروهای مختلف و کاندوم استفاده می کردم و جهت پاسداشت و صیانت از ارزش هایم از بیضه بند. اما با نشستن برف سفید پیری بر سرم، اصول و ارزش هایم نیز رفته رفته رنگ می بازد و شُل و آویزان می شود. اصولم در ظاهر به مراتب بیشتر از ارزش هایم دچار تحلیل شده و گاهی می شود که سال به سال حتا سرش را بلند نمی کند نگاهی به زن همسایه بیاندازد. غالباً زمانی بر بی اعتباری اصولم پی می برم که هرچه بیشتر مکش می زنند، ملافه هم بیشتر میره تو ک...نم!
اما ارزش هایم روی هم رفته تا حدودی زیادی ارزش خود را حفظ کرده اند، به ویژه ارزش چپم که در هر حالتی طبق سنت به قیمت یک زن می ارزد.( باید بر من ببخشید اگر ادبیاتم مردانه است.) دیگران نیز هنگامی بر اعتبار ارزش هایم آگاهی می یابند که در پاسخشان می گویم: به تخمم، ولی از اصولم اصولاً حرفی به میان نمی آورم. حالت ارزش هایم مدام در حال دگرگونی است. با اندک تغییر دمای هوا شبیه حرارت سنج بالا و پایین می روند و یا وقتی می ترسم می چسبند به زیر گلویم.
من بر اصول و ارزش هایم تعصب خاصی ندارم و هر گونه انتقادی بر آن را با دل و جان پذیرایم. همین چند وقت پیش عیال مربوطه می گفت اصولت که بی اعتبار شده و دندونهاتم که ریخته نمی تونی گاز بگیری، پس باید لیس بزنی ( منظورش این بود که به چیز لیسی افتاده ام.) حتا زمانی که از من جدا شد و داشت می رفت پیشنهاد کرد بهتره برم یه جای دیگه مک بزنم!

مؤخره: اگر ک... زیر دست و پا بریزد _____ به جان تو که ک...رم بر نخیزد

2006-10-18T08:28:00.000-07:00

سعی

چه خوب کردیم با خودمون مشروب برده بودیم. اونجا انگار هیشکی مست نمی کرد. میزبانمون که آسم داشت و به زور نفس می کشید، ولی ما تا دلتون بخواد خوردیم و نوشیدیم و کشیدیم.
از ابتدای جاده چالوس تا شهسوار که مقصدمون بود و توقف کردیم، مناظر زیبا و بهشتی اگر عادت زده نباشی آنچنان مسحورت میکنه که نمی فهمی چه جوری آومدی و کی رسیدی. دریا آبی آبی در یک سمتمون بود و چشم اندازمون در طرف دیگه دشت و کوه و جنگل، سبز و زرد و نارنجی. خرمالو ها هنوز کال بود و پرتقال و نارنگی و لیمو هم. ولی کیویا انگار تا از بوته جدا نمی شد رسیده و خوردنی هم نمی شد. کیویا شبیه بیضه های پیره مردا از شاخه ها آویزون بود!
پیاده روی توی کوچه باغا و میون خانه های روستایی و ویلاهای شیک با سقفای سرخ و زرد و گلای رنگارنگی که از در و دیوارشون ریخته بود پایین، به خودی خود نشئت می کرد. بوی خوش تپالهء گاو که شباهت عجیبی به فسنجون داره توی اون رطوبت نفس گیر هوا که انگار داری با ماهیا تو رودخونه شنا میکنی، به اندازه یکی دو لیوان شراب مستت می کرد. شبا که خوابم نمی برد زوزه شغالا و به دنبالش هاپ هاپ سگا بهترین موسیقی و آوازی بود که حواسمو از قیل و قال نامفهومی که بلندگوی مسجد روستا های دور و نزدیک در شبای ماه رمضون به راه انداخته بودن پرت می کرد.

یکی از همین روزا وقتی به قصد پیاده روی از خونه زدم بیرون، زن جوان و خوش اندامی که اصلاً شبیه زنای محلی نبود جلوتر از من قدم می زد. زنای بومی اینجا خیلی وقته که اون لباسای رنگ به رنگ و زیبای محلی رو به همراه پوست سفید و گونه های گلبهیشون کردن زیر چادر سیاه و در این طبیعت سخاوتمند چیزی از طبع خودنمای زنانگی باقی نگذاشتن. اما زن جین پوشی که من دیدم به گمونم از شهرنشینای تهرونی بود که اینجا ویلا داشتن. خودشو ول کرده بود توی دشت و از کنار جادهء آسفالت شلنگ انداز محو تماشای شالیزارا و گاوای خوش خط و خالی که ماغ می کشیدن قدم میزد. وقتی نزدیک شدم چیزی که از همه بیشتر افسونم کرد باسن بزرگ و برجسته و کمر باریکش بود. قدمامو آهسته کردم که ازش جلو نیفتم. باسنش از عرض شانه هاش پهن تر بود. این اندام خوش تراش و پوست گندمی و انحنای دل انگیز گردنش به خوبی از چهره ای زیبا در پس پشت اون حکایت داشت. به این فضای بهشتی و سکر الکل، عطر زن هم اضافه شده و عرق النسا به جنبش اومده بود.
باسنش با حرکات نرم حسن حسین به چپ و راست تکون تکون می خورد و لطافت لمسش از زیر شلوار ضخیم جین هم به خوبی احساس می شد. این باسن از اون باسن هایی نبود که بشه به این سادگی ازش دل کند. دلت می خواست روی همین بوته های گزنهء کنار راه بکوبیش زمین و بپری بالا و علی علی!
به یکی از روستاهای سر راه نزدیک می شدیم. فاصلمو باهاش کم کردم. زن خودشو جمع و جور کرد. دستی به سورتش کشید، روسریشو بالا کشید، رژ لبهاشو لیسید و دامن مانتوی کوتاشو مرتب کرد. زن و مرد روستایی بهمون سلام می کردن. اینجا قدم به قدم روستاهای کم جمعیت توی دشت پخش شدن. چند خانواده بیشتر نیستن. به فاصله هایی اندک، روستا به روستا و مسجد به مسجد یکی پس از دیگری تا وسط جنگلای دوهزار و سه هزار امتداد دارن. هرکجا خانه های روستایی تموم میشه، ویلاهای شهریا شروع میشه.
من برگشتم سر کار خودم. زن از من خیلی پیش افتاده بود. قدمامو تند کردم تا به قاچ زیبای باسنش اشراف کامل داشته باشم. گفتم اگه تا جهنم بره به دنبالش میرم. در قفامان روضه خان مسجد، های های زوزه می کشید و بی هیچ مناسبتی از طفلان مسلم می گفت و در مجموع هیچ یک از کلماتش مفهوم نبود، ولی من یقین داشتم که مزخرف می بافه. هر اندازه از روضه و ناله و ضجه آخوند مسجد خندم می گرفت در عوض دلم می خواست سرمو بذارم کنار باسن بزرگ این خانوم و او بگوزه و من گریه کنم!
به روستای بعدی نرسیده بودیم که زن مقابل در باغی ایستاد. در که باز شد ساختمون سفید زیبایی وسط باغ بود که اطرافشو یاسای بنفش و گلای صورتی کوچکی احاطه کرده بود. زن رفت توی بهشت و درو به روم بست. ولی مطمئن بودم که حتا با احساس باسنش به حضور عاشقانه من در تمام طول راه پی برده بود. چون وقتی برگشت که در باغو ببنده، نیم نگاهی به من انداخت که تصادفی نبود.
خوشگل بود، فوق العاده.

2006-10-15T15:54:00.000-07:00

یک روز یک تُرکه...

آیا تا به حال از خود پرسیده اید که این حجم زیاد جک هایی که با موضوع ترک ها ساخته می شود و از طریق رسانه های گوناگون به ویژه از طریق SMS و آفلاین و سایت ها و وبلاگ ها پخش می شود و در سطح و ابعاد وسیعی گسترش می یابد و در زمانی اندک دهان به دهان می چرخد و یا دقیقاً در آن واحد هر فردی در هرکجای ایران از آن مطلع است، دلیلش چیست؟ ریشه هایش کجاست؟ به چه منظور ساخته می شود؟ استقبال از آن چه دلیلی دارد؟ به چه نیازی پاسخ می دهد؟
آیا تاکنون اهل قلم و اندیشه ورزان و عالمان علوم انسانی در حوزه های مرتبط، بدان پرداخته اند؟
اینکه بعضاً سرمان را زیر برف کنیم و بگوییم منظور از ترک، آذری های خودمان نیستند و یا آذری ها ترک نیستند بچه را هم گول نمی زند و حرف بی ربطی است. چون مطمئناً برای ترک های ترکیه و آسیای میانه جک نمی سازیم و اساساً این اقوام و زندگی آنها هیچ موضوعیت و جذابیتی برای ما ندارد. به گمان من موضوع تمامی این جک ها و لطیفه ها مشخصاً ترک های ساکن شهرهایی چون تهران و کرج است. ولی به این حقیقت نیز واقفم و اعتقاد راسخ دارم که این جک ها از سوی عموم مردم، هرگز نه به دلیل بدجنسی بیان می شود و نه به دلیل اختلافات قومی که از اساس موهوم است و وجود خارجی ندارد. من که خودم یک خراسانی ساکن تهرانم، بهترین دوستانم از میان ترک ها هستند و آخرین جک هایی که شنیده ام همیشه قبل از همه برای آنها بازگو می کنم و کلی هم می خندیم. در باره ما خراسانی ها اگر تمام کتاب ها و نوشته ها و رسانه ها و فولکلور را در همهء تاریخ بگردیم حتا صدتا لطیفه پیدا نمی کنیم و من از این بابت جداً احساس غبن می کنم. من اگر می دانستم که می شود موضوع هزاران جک و لطیفه شد و در این فضای تنگ و تاریک و افسرده، هم میهنان عزیزم را شاد کرد و خنداند، از روز اول ترک می شدم!
در جمع کوچک یک خانواده صمیمی نیز وقتی غم و پریشانی و افسردگی حاکم است، معمولاً بی هیچ بد خواهی و سوء نیتی یکی از اعضایش را به هر بهانه ای موضوع خنده و شادی می کنیم و با به اصطلاح دست انداختن وی، سعی در تغییر جوّ تیره و تلخ موجود داریم و یا دست کم تلاش می کنیم تا بر قدرت تاب و تحمل اعضاء در زیر فشار خرد کننده وضع موجود بیفزاییم.
این فکر توطئه نگر نیز که تولید و پخش این لطیفه ها را به عوامل استعماری نسبت می دهد که در صدد اختلاف افکنی میان اقوام ایرانی هستند، البته خودش جکی است، ولی خیلی بی مزه.

2006-10-06T15:48:00.001-07:00

بازخوانی شعر « حیله »ی ایرج میرزا

راوی بدجنس قصهء شعر حیله، پس از آنکه پسرک مهمان را به کمک خادمش مست می کند و فریب می دهد و در میان خواب و بیداری به وی تجاوز می کند، حتا از عمل به قول و وعده خود که یک بسته سیگار ناقابل است سرباز می زند و صبح سحر پیش از آنکه پسرک از خواب برخیزد از خانه می گریزد.
ظاهراً پسرک مهمان بسته سیگار را در بازی ورق برده است و هنگام تجاوز وقتی راوی او را به سکوت دعوت می کند، پسرک تنها یک بار دیگر عمل به دین راوی را گوشزد می کند و توقع بیشتری ندارد. در واقع راوی اگر حساب و کتاب سرش می شد، حداقل دو عدد قوطی سیگار زر به پسرک بدهکار است، اما از دادن حتا یک قوطی هم امتناع می ورزد.
می دانیم که پسرک کودکی بیش نیست و موی زهارش هنوز نرسته است. چون اگر به خاطر داشته باشیم، ایرج در جایی دیگر گفته است:
ساده را باید یک موی نباشد به سرین _____ ظرف مودار اگر مفت دهندش مخرش
راوی پدرسوخته می گوید:
تر کردمش آن موضع مخصوص بخوبی _____ آری که فراوان زده سر این هنر از من
تر کردن آن موضع مخصوص که لابد با آب دهان بوده، گذشته از عمل تف کردن که کار زشت و غیر بهداشتی است و اگر چه در زمان ایرج وازلین طبی و دیگر کرم جات شاید یافت می نشده است، اما راوی آنقدر ممسک و لئیم است که حتا از یک انگشت روغن زرد کرمانشاهی فرد اعلا که در اغلب خانه های زمان ایرج پیدا می شده دریغ می ورزد. ای بر پدرش لعنت!
یک جا هم هست که راوی می گوید:
وقتست که درغلتد و باطل شودم کار _____ کاری که نخواهد شد حاصل دگر از من
راوی آنچنان از باطل شدن کار نگران است که گویی نماز می خواند!

از شوخی گذشته، نمی توان زرنگی، تیز بازی، حیله و نیرنگی را که در سطح روایت و در نگاه نخست از سوی خواننده به راوی نسبت داده می شود و همچنین سرخوشی و شادمانی راوی از رضایت از خود به خاطر اغفال کودک مهمان که در لحن کلامش موج میزند و عمل بچه بازی را هنر می داند، صرفاً دلیل بی اخلاقی راوی دانست، چراکه ایرج در شوخ طبعی و سبک شوخ روایت در پی آن است که خواننده در جایی دیگر به دنبال این ناهنجاری بگردد. در همان جایی که در عارفنامه با دقت توضیح می دهد. ابتدا با طرح یک سؤال مخاطب را برای شنیدن پاسخ شایسته آماده می کند:
بدین جا چون رسید اشعار مخلص _____ پریشان شد همه افکار مخلص
که یارب بچه بازی خود چه کار است _____ که بر وی عارف و عامی دچار است
چرا این رسم جز در ملک ما نیست _____ وگر باشد بدینسان برملا نیست
اروپایی بدان گردن فرازی _____ نداند راه و رسم بچه بازی
چو باشد ملک ایران محشر خر _____ خر نر می سپوزد بر خر نر
...
سپس در جواب، به علل و ریشه های پدیده بچه بازی ( با پدوفیلی اشتباه نشود. ) شایع در میان مردان ما می پردازد، به ویژه آنجا که می گوید:
که تا این قوم در بند حجابند _____ گرفتار همین شیء عجابند
حجاب دختران ماه غبغب _____ پسرها را کند همخوابهء شب
تو بینی آن پسر شوخست و شنگست _____ برای عشق ورزیدن قشنگست
نبینی خواهر بی معجرش را _____ که تا دیوانه گردی خواهرش را
...
خدایا تا کی این مردان بخوابند _____ زنان تا کی گرفتار حجابند
...
و نکته درخور توجه دیگر در شعر حیله، تهدیدی است که راوی به کار می برد و پسرک را از بی آبرویی وی در صورت آشکار شدن قضیه می ترساند و به سکوت وا می دارد:
حالاست که یاران دگر سر بدر آرند _____ ناچار تو شرمنده شوی بیشتر از من
در فرهنگی که ابراز ظلم و دادخواهی از جهت تجاوزی که به انسان رفته با شرمندگی همراه است و تابوهای جنسی و بد فهمی ها و نافهمی های رایج لبه تیز مسخره گی و نیشخند خود را هماره متوجه فرد تجاوز دیده می کند و از وی با صفت های تحقیر آمیزی چون مفعول اسم می برند و عنقریب است که انگ ک...نی برای یک عمر پسوند اسم فرد قرار گیرد، بسیار طبیعی است که کودکان از سوی بستگان و نزدیکان خود حتا در جمع خانواده مورد تجاوز واقع شوند. صرف نظر از اینکه کودکان و نوجوانان در این گونه موارد اساساً به ماهیت اغفال شدن خود و تجاوزی که بر آنان رفته آگاهی روشنی ندارند.

یادم است زمان دولت رجایی معروف به تیپ چون گُه، برنامه ای را در مدارس مقطع راهنمایی برای پسران اجرا می کردند به نام طرح کاد. هر دانش آموز را هفته ای یک روز می سپردند به دست یکی از صاحبان حرف و مشاغل به اصطلاح فنی تا کارآموزی کند. اوستای میکانیک و تعویض روغنی و نجار و آهنگر و ... و غالباً لات و لومپن شش روز هفته را هر روز با یک دانش آموز به سر می برد که اگر هم صاحبکار تعرضی به این نوجوانان نمی کرد، دیگر کارگران آن واحد صنفی و دوست و رفیق و همسایه، اکثر اینان را همان روز اول اغفال می کردند. و این درست زمانی بود از سالهای شصت که اگر مردی حتا با خواهرش می خواست در خیابان قدم بزند، بلافاصله برادران و خواهران بی ریخت امر به معروف و نهی از منکر هر کدام را به گوشه ای می بردند و از رنگ یخچال و زیرشلواری حتا نواسهء قینگ بی بی شان سؤال می کردند تا مطمئن شوند که با یکدیگر محرمند.
تقسیم انسان ها به نر و ماده و جدا کردن آنها در مدرسه و خیابان و اتوبوس و کلیه مکان های عمومی و پیچیدن زنها در گونی سیاه از دیر باز، یکی از محصولاتش پدیدهء شایع بچه بازی مردان است که همچنان معضلی از مشکلات بیشمار جامعه ماست، بخصوص در شهرهای مذهبی و مقدس.

2006-09-28T04:46:00.000-07:00

در خبرها آمده که تظاهرکنندگان به روزه خواری به کندن قبر محکوم می شوند.
پس به زودی با هزاران قبر کنده شده و بلااستفاده روبرو می شیم. پیشنهاد می کنم دولت اسلامی که روابطش با مرده ها صمیمی تر از زنده هاست و سالهاست که دیگه مسافر و جهانگرد به دیار ما نمیاد، پذیرای اموات خارجیان باشد. گرچه گمان نمی کنم کسی بخواد حتا مُردشو در این ام القرای اسلام دفن بکنن.

اینجا خوندم که دستگاه قضايی جمهوری اسلامی در مشهد حکم درآوردن چشمان یک نفر را صادر کرد.
این دیگه آخر عدالته، مو لای درزش نمیره. مصداق کامل عدالت کور. چشم در برابر چشم، شامبول در برابر شامبول، تخم در برابر تخم... تا به امروز این نوع عدالت رو با دست و پا و کونمان تجربه کرده بودیم و حالا هم با چشممان دیدیمش.

شبکه الجزیره نواری از بن لادن پخش کرده که در اون بن لادن تهدید کرده که برج ایفل رو مثل برج های دوقلو با خاک یکسان خواهد کرد. علاقه بن لادن به نابود کردن برج ها به گمانم از بچگی پر مخاطره اش حکایت داره. به همین دلیل از نعوظ و حواله دادن شامبولم به دیگران تا اطلاع ثانوی معذورم.

2006-09-26T08:48:00.000-07:00

از حقوق شهروندی

درسته که واسه شما ماه رمضونه، ولی برای بسیاری این ماه فقط ماه مهره و واسه خیلی ها هم ماه سپتامبره و بعدشم اکتبره. پس یادتون باشه تظاهر به روزه داری نکنین و به دیگران گیر ندین و مزاحم رفتار طبیعی و خورد و خوراک مردم نشین که آرامش شما در گرو آرامش دیگرانه. مثلاً شما وقتی آبخوری های جلوی مغازه ها رو تو این ماه خالی میذارین و یا شیرشو می بندین در واقع دست شمرتونو از پشت بستین. شانس آوردیم که هوا رو نمیشه قطع کرد.
اینکه حکومت چی ها یه حرفایی میزنن و رستورانارو تعطیل می کنن زیاد جدی نگیرین، اونا دکانشونو اداره می کنن. یه نگاه عاقل اندر سفیه واسشون کافیه. اونا به همین که مردم تظاهر به روزه داری بکنن و ادای مسلمونی در بیارن راضی هستن. ما باید عاقل باشیم و ریا نکنیم.

* راستی کاش به شما دسترسی داشتم! یه عرق کشمش معرکه پیدا کردم که سگش به این ودکا مدکاهای روسی شرف داره. آتیشش زدم آبی آبی میسوزه. قرص و مُرصی هم توش نزدن. عرق خانگیه و قیمتشم خیلی مناسبه، یه یک و نیم لیتریشو خریدم سه و پونصد. یادم باشه این دفعه رفتم جاش یه چارلیتری بگیرم.

2006-09-22T06:07:00.000-07:00

یک سؤال

مزخرف ترین کتابی که تا به حال خوانده اید کدام کتاب است؟

لطفاً کمی بیشتر توضیح بدهید.

2006-09-20T06:10:00.000-07:00

چیستان

عمامه به سر دارد و مُلای جهان است
هم نبض زنان گیرد و هم قطره چکان است

2006-09-19T04:09:00.000-07:00

ای داد بیداد

دلم واسه عصر برده داری تنگ شده. دموکراسی این حق رو از انسان گرفته که اگه دلش خواست بتونه برده بشه. اگه این حق وجود داشت لابد برده می تونست اربابشو خودش انتخاب کنه. در اینصورت من همین خانم دکتر رایس رو به عنوان اربابم انتخاب می کردم.
تو میدون شهر نیویورک منو میبردن روی سکو و خریداران برده میومدن و یکی یکی به بدنم دست می کشیدن و دندونامو می شمردن و سر قیمتم چانه می زدن و زمانی که دکتر رایس پیداش می شد خودم قیمتمو تخفیف می دادم. حتا حاضر بودم یه چیزی هم دستی بدم. حتا راضیم همینکه منو برد خونش ...
دنیا عوض شده. امروزه هیچ اشکالی نداره یه سفید پوست بردهء سیاه پوست بشه، در این موردِ بخصوص ای بسا باعث افتخار هم باشه. راستش فکر می کنم از این که هستم بدبخت تر نمی شدم و خوبیش به اینه که در اون صورت لااقل تکلیفم با خودم و با دنیا روشن بود و تعریفی از چیستی و کیستی خودم داشتم. تحمل این بی هویتی موجود واقعاً سخته.

دلم حتا واسه استعمار هم تنگ شده. کاش قرن نوزدهم میشد و یکی میومد مارو استعمار می کرد. در اون صورت مبارزه با استعمار که انگار رسالت جهان سومی های همیشه عقب مونده است و اینقدر شعارشو میدن معنی پیدا می کرد و بهمون هویت میداد و امروزه که روش های مبارزه با استعمار کلاسیک شده تکلیفمون روشن بود. به گمونم مبارزه با استعمار خیلی ساده تر از مبارزه با جمهوری اسلامیه که هیچوقت نفهمیدیم به کدوم سازش برقصیم. آخه هیچ سیبی نمی تونه با کرم خودش مبارزه کنه. کاش یکی میومد مارو سمپاشی می کرد.

ای داد بیداد، ببین کارمون به کجا رسیده!

2006-09-17T14:21:00.000-07:00

کار اینا تمومه
تمومه کار اینا
اینا کارشون تمومه
کارشون تمومه اینا
تمومه اینا کارشون
اینا تمومه کارشون
تمومه کارشون اینا
کارشون اینا تمومه
دام دارام دیرام رام دارام دیرام ...

به گمونم کم کم دارم خُل میشم!

2006-09-16T05:57:00.000-07:00

مینیمال ها (6)

بیوگرافی
من آنچنان مطمئنم که انسان از نسل میمون است که در آلبوم خانوادگی ام یک عکس شامپانزه هم گذاشته ام.
اصلاح طلب
ما خودمون دزدیم، ولی اینا که میدزدن سهم مارو کمتر میدن.
بیت
ترحم بر آخوند تیز چنگال ----- ستمکاری بود بر ببر بنگال
تشابه
زندگی بدون عشق مثل ساندویچ بدون نوشابه است.*
مسجد بدون آخوند مثل توالت بدون آفتابه است.
خدا قوّت
به مردمی که نماد امدادشان دست ندارد و از صبح تا شب به حقوق یکدیگر تجاوز می کنند، باید بگوییم: خسته نباشید، ک...رتان درد نکند!
-------------------------------------
* این سطر را از نوشته های پشت صندلی های اتوبوس واحد یادداشت کردم.

2006-09-15T07:11:00.000-07:00

وبگردی می کردم رسیدم به اینجا که به دلایل خارج شدن خودش از ایران پرداخته بود. کامنتی گذاشتم که چون از اعماق وجود و باورم برخاسته بود اینجا هم تکرارش می کنم:

از مردم قبیله گرای عقب مونده جهان چهارمی بیشتر از این انتظار نمیره. فکر کردین ما با مردم افغانستان و سودان فرقی داریم؟ فقط ما نفت و گاز داریم اونها ندارن. فقط همین. چارتا برج ساختیم ادعای تمدنمان اونجای خر رو پاره میکنه.
خوشحالم که از این مستراح اسلامی رفتی. کاش منم امکان فرار از این نکبتسرا را می داشتم.

در اینجا هم به قصه خانم فضانورد پرداخته بود و از گاو وزنه بردارمان نوشته بود که نوشتم:

البته گور بابای مردم سودان ولی این خانم یک بچه مایه داره که معلوم نیست کدوم سوراخ تو وجودشو با این اداها میخواد پر کنه. مردم ما هرجا اسم یه ایرانی سر زبونا میفته فقط افتخار می کنن و دچار غرور من چسم میشن بدون اینکه از ته و توی قضیه سر در بیارن. قوم پرست های وحشتناکی هستیم. در صورتیکه در همون امریکا چینی ها و هندی ها هزار برابر ما افتخارات واقعی علمی کسب کرده اند.
راجع به اون پهلوان ستبر بازوی تهی مغز البته با نظر تو کاملاً موافقم.

2006-09-14T07:44:00.000-07:00

دعا درمالی

بشر از زمان پیدایش علم دعادرمانی که قدمت چندین صد ساله دارد تا به امروز هرگز به این روشنی پی به اعجاز دعا نبرده بود. اکنون کتاب های دعا نظیر صحیفه سجادیه و مفاتیح الجنان و جوشن کبیر و زیارت جامعه کبیره و دعای گنج العرش... را در دانشگاهای معتبر جهان تدریس می کنند و به خصوص در پزشکی برای درمان هر دردی، دعا مؤثرترین داروی شناخته شده است. بیماری هایی مثل بواسیر و فتق و شخ درد و سلسله البول و یبوست و اسهال که زمانی لاعلاج تصور می شد، امروزه با ذکر یک دعای ساده قابل درمان است. بشر با عقل و درایت وصف ناپذیری دعا و دعادرمانی را جایگزین علوم تجربی بی ارزش که دست پخت فرنگیان کافر از خدا بی خبر است ساخته و به نور دعا حتا نورافکن استادیوم های ورزشی را شرمنده کرده است. امروزه جوانان برای مشکلات جنسی و یافتن شریک سکسی به دعا متوسل می شوند. برای مثال مدتی پیش از این پسر جوانی برای رسیدن به دختر تپل مپل همسایه چندین شب پیاپی دست به دعا بر می دارد و چند دور دعای توسل را قرائت می کند که عاقبت دعا و نیایش وی مستجاب می شود و دختر همسایه از همان بالا از روی تراس آپارتمانشان یکراست می افتد سر شامبول آن جوان که از ناامیدی تصمیم داشته است به استمناء متوسل شود.

و حالا بیایید در این شب جمعه، شب پر برکت دست به دعا بر داریم و از خداوند تبارک و تعالی عاجزانه تقاضا کنیم که گره از مشکل بندگانش بگشاید:

خدایا این دخترای خوشگل مشگل رو بذار لخت و پتی بیان تو خیابون و شهرمونو زیبا کنن.
خدایا مارا به زیارت شامبول آقا پسر های رعنا مشرف بفرما.
خدایا شامبول جوانان ما را آنچنان سخت بگردان که نه فقط در جنس لطیف، که در سنگ خارا فرو رود.
خدایا مارا از هر گونه قرص و کپسول و اسپری و پماد و ژل و شُل کن سفت کن بی نیاز بفرما.
خدایا کس و کون مارا از دسترس مؤمنین و متدینین و هر آدم بی پرنسیپ متجاوزی محفوظ بدار.
خدایا عقل این مردمو که چهارده قرنه ازشون گرفتی بهشون بازگردان.
...

آمین یا رب العالمین

2006-09-11T11:15:00.000-07:00

الاحساس والمشاهده

این دولت و رئیس جمهوری که به مهرورزی شهرت یافته اند همیشه منو یاد خاطره ای می اندازن.
یادمه بچه که بودم مردی از آشناهامون خیلی به من مهر و محبت داشت. خیلی از من تعریف و تمجید می کرد. همیشه بهم می گفت تو چقدر بزرگ شدی! منو سینما می برد، بستنی برام می خرید. عاقبت یک روز منو برد خونش و تعدادی اسباب بازی هم در اختیارم گذاشت که سرم گرم باشه. بعد از چند دقیقه ای دیدم یک چیز بزرگی رو تو دستش گرفته داره ورز میده. فکر کنم اون چیز ابزار مهرورزیش بود و یادمه من تحمل این همه مهرورزی رو نداشتم.
بر اساس همین تجربه است که امروز فکر می کنم اگه مهرورزی این دولت به سیاق همین یکسالی که دیدیم بخواد عمیق تر بشه، چه بسا مهرورزی رو نه تنها احساس کنیم، بلکه مشاهده هم بکنیم!
به گمونم ایرج میرزا هم یک چنین تجربه ای داشته که گفته:
هر که دم بیشتر از خلق زند ------ قصدش اینست که تا بیخ کند

2006-09-07T04:38:00.000-07:00

خام
( یه چیزی تو مایه قصه )

نادر از همه ی ما تیزتر بود. هر کس هر وقت از خونش میومد بیرون، میدید که نادر داره میره تو خونه ی حاج ماشالله. اوایل حاج ماشالله که می رفت سر کار دم در خونش صف می بستن.
حاج ماشاالله تو بازار حمّالی می کرد. انگار یه کمی هم خُل بود. دوست داشت بهش بگن حاجی، ما هم می گفتیم. فامیلش از روستا براش یک زن جوون گرفته بودن که نمی تونست کاری باهاش بکنه. اینو بچه ها می گفتن. من به زور پونزده سال داشتم. با بقیه، نادر و ناصر و رفیقاش می پلکیدم. تو محله ول می گشتیم و کرم می ریختیم. دله دزدی هم می کردیم. از این بابت خیلی سرکوفت و سرزنش تو خونه می شنیدم. می گفتن با بزرگتر از خودت راه نرو. ولی هیچ کدومشون از بیست و یکی دو سال بیشتر نداشتن.
فاطی زن حاج ماشالله تپل و قد کوتاه بود با پوستی تیره. می گفتن خیلی حشریه. من که هنوز چیزی زیادی نمی فهمیدم، اما فقط دلم می خواست با بچه ها برم. نادر همیشه اون تو بود. حتا یک روز که داشت میومد بیرون حاج ماشالله دیده بودش. دنبالش کرده بود و فحش داده بود و بعد برگشته بود به فاطی گفته بود این بچه هارو راه نده تو خونه، عاقبت یه چیزی می دزدن. بعد می خواسته فاطی رو بزنه که فاطی فرار می کنه میره تو خونه و پشت سرش درو محکم می بنده و حاج ماشالله تا صبح همونجا پشت در می خوابه.
هنوز یک سال نشده بود که حاجی و زنش اومده بودن به محله ما. یک خونه فکسنی و کلنگی ته کوچه ای باریک اجاره کرده بودن که سگو میزدی نمی رفت توش. گند زنش هم خیل زود بالا اومد. شنیده بودم که زنای محله به مرداشون فشار آورده بودن که صاحبخونشو ببینن تا بندازنشون بیرون. به صاحبخونه چیزی از فاطی نگفته بودن. فقط گفته بودن بچه های محل میرن اونجا فسق می کنن.
فاطی از مردای بزرگ انگار می ترسید، فقط با بچه مچه ها حال می کرد. فکر می کنم اونم یه جورایی خُل و چل بود. یک روز که سبزی خریده بود و داشت بر می گشت خونش، بهش گفتم منم بیام؟ گفت تو هنوز دهنت بوی شیر میده! ولی طوری خندید که اصلاً از حرفش ناراحت نشدم. وقتی هم از کنارم رد می شد با پشت اون دستش که خالی بود مالید روی برجستگی شلوارم. بعدش رفتم خونه جلق زدم.
اون روز نادر راضی شد منو با خودشون ببرن خونه فاطی. ناصر و رفیقاش مخالف بودن ولی همه کاره نادر بود. زورش به همه می رسید. حتا یکبار ناصر رو با چاقو خط خطی کرده بود. ما که خونمون به خونه حاج ماشالله نزدیکتر بود همیشه خبرای دست اول از فاطی واسه نادر می بردم. مدتی بود که بچه ها دسته جمعی می رفتن تو اتاق فاطی و یکی یکی باهاش حال می کردن. کنار اتاق فاطی یک راهروی باریک بود که تهش وسایل آشپزخانه بود و اونورش هم یک اتاق دیگه، همین. اتاق حاجی زیر همین اتاق بود. شبیه سوراخ بود با پله های تیز و تنگ و کثیف. حاجی برای خودش زندگی می کرد.
یکی یکی میومدن و تیز میزدن میرفتن تو خونه حاجی. من از همه آخر تر رفتم. باید هوا رو می داشتم. تو که رفتم درو پشت سرم بستم. تو اتاق بچه ها ریخته بودن سر فاطی. به همه جای بدنش دست می مالیدن. ناصر و رفیقاش از همه زودتر لخت شده بودن. سینه های فاطی خیلی بزرگ بود، مثل مشک آب. لای سینه هاش به سیاهی میزد. همچین صحنه ای تا به حال ندیده بودم. لباسای بچه ها همه جای اتاق پخش و پلا بود. منم لخت شدم. نادر افتاده بود روی فاطی نمی ذاشت کسی بهش دست بزنه. ناصر و رفیقاش ک... راشونو تو دستشون گرفته بودن منتظر بودن نادر پاشه. نادر عصبانی بود. وقتی پا شد بچه هارو از اتاق بیرون کرد. ناصر نمی رفت ولی زمانی که نادر تیزی کشید ناصر غُرغُری کرد و رفت بیرون. همینجا بود که من لای پای فاطی رو دیدم.
همه رفتیم تو اتاق اونطرف راهرو. ناصر با من شوخی های ناجور می کرد و به کونم دست میزد. یهو بی مقدمه با رفیقاش ریختن سرم. نادر هم انگار نه انگار که صدای منو می شنید.
ناصر و رفیقاش که رفتن، نادر هم رفته بود. خانه خالی بود. منو فاطی تنها بودیم، تنهای تنها.

سال ها بعد وقتی که رفیقام تیکه میکه بلند کرده بودن و میومدن دنبالم و به شوخی می گفتن بیا بریم فسق بکنیم، می گفتم من از اون دفعه قبل هنوز جای فسقم درد می کنه!

2006-09-04T11:38:00.000-07:00

میترا و من ( شطح )

او که می گویند می آید
دیروقتیست آمده
همین میترا دختر همسایه ماست

او پیش از اینکه بیاید و باشد
بوده
او پیش از ازل
در هیچ مطلق
در جهان با شعاع صفر هم
بوده
از اساس هم فقط همو بوده
و چیزی غیر ازوهم نبوده

2006-09-02T01:10:00.000-07:00

اخبار اقتصادی

نرخ خرید و فروش کالاهای مورد نیاز شهروندان در بازار تهران:

یک مثقال تریاک
خرید: 6400 تومان
فروش: 6720 تومان

هر عدد کلیه
خرید: پنج میلیون و یکصد هزار تومان
فروش: پنج میلیون و دویست و بیست هزار تومان

هر ضربه تازیانه
خرید: 5300 تومان
فروش: 5430 تومان

یک بیمار سرطانی پولدار
خرید: یک میلیون و هفتصد هزار تومان
فروش: یک میلیون و هشصد و چهل هزار تومان

تخم چپ مَرد
خرید: یک زن و یکصد و بیست هزار تومان
فروش: یک زن و پانصد و پنجاه هزار تومان

یک قلاده تروریست
خرید: 12000$
فروش:12500$

ستاد بسیج اقتصادی قیمت تعیین شده برخی کالاهای مصرفی را به شرح ذیل اعلام نمود:

بچه کرایه ای
پسر: یک شیفت کاری 3000 تومان
دختر: یک شیفت کاری 1500 تومان

مأمور پاسگاه
سرباز وظیفه: 5000 تومان
درجه دار جزء: 10000 تومان
افسر: 50000 تومان

زن خیابانی
یک شب با یک مرد 20000 تومان
یک شب با دو مرد 35000 تومان
یک شب با سه مرد 50000 تومان
یک شب با صد مرد ...
یک شب با هزار مرد ...
یک شب با یک لشکر ...
یک شب با یک امّت ...
( ماشین حساب ندارم، خودتون حساب کنید.)

*( تأکید می شود که ارقام مذکور از دقتی معادل بعلاوه منهای 100 برخوردار است.)

لازم به یاد آوری است که به علت نوسان شدید بازار خبرنگار ما موفق نگردید نرخ خرید و فروش بعضی اقلام از جمله: کرک، کیک زرد، آب سنگین، اورانیم غنی شده و تروریست استشهادی را کسب کند. ولی طبق آخرین اخبار رسیده از وزارتخانه ها و ادارات سطح شهر، در نرخ انواع رشوه و زیرمیزی نسبت به روز گذشته تغییر محسوسی به چشم نمی خورد.
همچنین امروز به مناسبت ولادت چندمین اختر تابناک آسمان ایالات و ولایات، پزشکان تهرانی برای جراحی های سرپایی زیرمیزی دریافت نمی کنند.
از محل نشست هیئت دولت نیز خبر می رسد که طبق آخرین مصوبه هیئت دولت به منظور تشویق صادر کنندگان، عوارض سود بازرگانی حاصل از صادرات زن و دختر به امارات مورد بخشودگی قرار گرفت و در عوض قرار بر این شد که کسری هزینه های جاری از محل قطع یارانه گندم تأمین گردد.
در خبری دیگر آمده است که هیئت دولت برای اجرای یکی از اصول مغفول مانده قانون اساسی تصمیم گرفته است سهام خانه های عفاف را در بورس تهران به بخش خصوصی واگذار کند و اولویت با اقشار ضعیفی است که از دهک پایین اقتصادی برخوردارند.
ضمناً امروز در بازار لندن هر ریال ایران به یک گوز هم خریدار نداشت.

2006-09-01T07:26:00.000-07:00

عاقبت این حق مسلم ما تو دست خودمون منفجر میشه!

2006-08-30T14:43:00.000-07:00

دهن کجی

- آمریکا، علی رغم وزوز مگس های تمام عالم، همان بهشتی است که انسان به خود وعده داده است.
- شهید واقعی آنانی هستند که برای رسیدن به آمریکا در دریاها غرق می شوند.
- در آمریکا هیچ چیز نیست، فقط آزادی بیان هست ... و همه چیز هست.
- ما در کشف آمریکا هیچ سهمی نداشته ایم، باید دوباره کشفش کنیم.
- آمریکا یک جایی است حول و حوش وطن.
- زنده باد آمریکا.

2006-08-28T02:41:00.000-07:00

سمج مثل مگس

مرد وقتی مجرده، اگه صد سال هم سن داشته باشه همه میخوان دامادش کنن. تا نبینن سوار تابوت شدی دست بردار نیستن. دوست، رفیق، همسایه، فامیل و قوم و خرس ها از زن و مرد هر بار که می بیننت یه زنی رو پیشنهاد میدن. اولش برای تنهاییت دل می سوزونن ولی اگه طرف آشنای نزدیک باشه کم کم وارد معقولات هم میشه. اخلاق مردا که بدون استثنا این جوریه.
می پرسه آخه با اون چکار میکنی؟ میگم باهاش میرم دسشویی. ول کن نیست، باریک تر میشه. میگم جلق میزنم. هر هر می خنده. باور نمی کنه. بعد ناچارم به چندین زبون توضیح بدم، گرچه هیچوقت فایده نکرد و دست از سرم بر نمیدارن. حتا بعضی ها که خرده شیشه تو جنسشونه از این سیبیلای استالینی من خجالت نمی کشن تهمت های عجیب غریبی هم می زنن بهمون. البته گور باباشون. یه تعدادی هم که مذهبی اند پای خدا و پیغمبر رو وسط می کش. این دسته اما چون فقط مزخرف می بافن خیلی زود خنکشون می کنم میشورم میذارمشون کنار.
زن تو این ازدواج های سنتی که صحبت از عشق و عاطفه نیست از مرد فقط دو چیز میخواد که من هیش کدومشو ندارم. پول میخواد و جماع. پول و پله ای که در بساطم نیست و این اصل قضیه است. دندونامم ریخته نمی تونم گازش بگیرم و این شامبول آویزون ما هم که به درد کسی نمی خوره. ضمناً من گول این حرف که از تو حرکت از خدا برکت رو هم نمی خورم. چون همون زمانی هم که شامبولم حرکت داشت، برکت نداشت؛ تا راست می شد بلافاصله آب از لب و لوچَش راه می افتاد. از این واضح تر بگم؟
والا کلافه ام از این دخالت های عوام الناس تو زندگیم.

2006-08-27T00:53:00.000-07:00

ایران در حال غرق شدن

باز خوبه که آرامگاه کوروش در آب غرق میشه، خودمون که در گُه غرق شدیم!

2006-08-25T05:11:00.000-07:00

مینیمال ها (5)

طنز
زندگی ما ایرانی ها همه چیزش خنده داره، ولی چون مربوط به خودمونه، گریمون میگیره.
طعنه
من هم مثل شما به جای آزادی و دموکراسی و جامعه مدنی و این صحبت ها، بیشتر دوست دارم کباب بخورم.
حکمت
یک ضرب المثل اروپایی: با کشیش بحث نمی کنن.
یک ضرب المثل ایرانی: هیچ ماست بندی نمی گه ماست من تُرشه.
فرضیه
ارزش علمی گوز بیشتر از ارزش این ایدئولوژی است که زیر عَلَمش سینه می زنید.
نوستراداموس
کار اینا تمومه!

2006-08-23T04:00:00.000-07:00

مرگ هم چیز مبتذلیه

پیرمردای بازنشسته ای که نیمکتای پارک رو هر بعد از ظهر اشغال می کنن، ویژگیهای مشترکی دارن. به دلیل نزدیکی فاصله با مرگ، غالباً در صحبت ها و درد دلهاشان مرگ جای خاصی داره و اگه از درد و بیماری های مشترکشان زیاد حرف می زنن در نهایت به همین قصه ختم میشه. چون هر روز که دور هم جمع میشن حتماً یکی از همکارا و آشنا های دور و نزدیکشون مُرده. ( اینجا اگه از پیر زنای بازنشسته یادی نمی کنم به خاطر اینه که بیشتر از دخترای چارده ساله از نامحرم پرهیز میکنن و هیچوقت منو بین خودشون راه ندادن و من چیز زیادی ازشون نمی دونم.)
بازنشسته ها هر روز که سر قرار همیشگی در گوشه ای از پارک به هم میرسن خبر فوت یکی از همقطاراشون رو نقل مجلس می کنن و غیبت ها شروع میشه.
آقای صادقی خبر میاره که: شنیدین! آقای رسولی هم مُرد!
رفیقش می پرسه: همونی که تو کارپردازی اداره دارایی بود؟
روز بعد آقای سپهری خبر میده که: شنیدین! آقای صادقی هم مُرد!
یکی میگه آخ آخ، همونی که بچه هاش رفتن خارج؟
یه هفته بعد باز دور هم که جمع میشن، آقای علیزاده هنوز از راه نرسیده میگه که:
خبر دارین! آقای سپهری هم مُرد!
کنار دستیش می پرسه: همونی که سر تاسی داشت و تو شهرداری بازرس بود؟
...
مرگ رفیقاشون گاهی موضوع بحث و جدل های طولانی میشه که با مزه پرونی یکی از حاضرین ختم به خیر میشه. یعنی یکی میپره وسط و با لبخند شیطنت آمیزی میگه: طفلک این مرحوم دفعه اولش بود که می مُرد، تجربه نداشت!
همیشه خدا هم یک رندی پیدا میشه که سر میکنه در گوش همکار قدیمیش و یواشکی میگه: به تخمم!
میگن روزی یکی از همین رندا خودش در بستر احتضار میفته. دوستا و آشناها و همکاراش میرن عیادتش. می پرسن چی شده؟ خدا بد نده، چرا به این روز افتادی؟ میگه: چیز مهمی نیست، دارم کم کم به تخمم میشم!

2006-08-21T12:10:00.000-07:00

میترا و من ( Fashion )

میترا
همین دختر همسایه ما
در آغاز مدلی بود
که خدایان را طبق آن آفریدند:
خدای شعر را
که با اسم میترا
فقط یک شعر سرود
و
کتابش را بست
خدای عشق را
که تا عشقبازی نکرد
ازدواج هم نکرد!
...
اکنون هم
گویا آبستن خدای دیگریست
که چنین آهسته گام می زند.

2006-08-19T14:23:00.000-07:00

ک...ر

ک...ر از اسماء متبرکه است و به این دلیل به این صورت نوشته می شود که مبادا کاغذ متنی که در آن از ک...ر نام برده شده است، زیر دست و پا بیفتد و مورد بی حرمتی واقع شود. برای مثال در اشعار عبید و ایرج نیز هر جا از ک...ر یاد شده است، نوشته اند ک...ر، گرچه ما می خوانیم ک...ر! حالا اینکه یک صفحه وب چه گونه ممکن است سر راه مردم و زیر دست و پا قرار بگیرد، البته من چیزی نمی دانم، ولی برای احتیاط یک فایل نت پد کنار دستم گذاشته ام و در مطالب و متن هایی که می خوانم و سپس می خواهم دلیتشان کنم هرچه ک...ر می بینم می ریزمشان توی این فایل.
ک...ر اسامی متعددی دارد، از جمله: ذکر، قضیب، خرزه، آلت، آلت فعل، آلت تناسلی، ایر، فمن یعمل و ... ولی اسم اعظمش همین ک...ر است و در همه این موارد مقصود همان ک...ر است.

2006-08-18T03:29:00.000-07:00

میترا و من ( ایمان )

من از دامن میترا
همین دختر همسایه
با ریسمان محکم عشق آویخته ام
که حبل المتین در برابرش
تار سست عنکبوت است.

2006-08-17T04:08:00.000-07:00

از یکی دو روز پیش که مأموران جمهوری اسلامی با بیل و کلنگ حمله کرده اند به دیش های ماهواره و بام ساختمان های شهر را شبیه خرابه های شوش و تیسفون باز سازی کرده اند، دون کیشوت انگشت به دهان مانده و حمله به آسیاب های بادی را تا اطلاع ثانوی به تأخیر انداخته است. طلحک و کریم شیره ای و تریبوله به خاطر خنکی و بی مزگی ادا و اطوارشان از دربار رانده شده اند. ملا نصرالدین به علت ورشکستگی، امتیاز نشریه اش را در بورس تهران به بخش خصوصی واگذار کرده است. باسترکیتون و هارول لوید و لورل و هاردی و چارلی و نورمن و جری لوییس در یک مصاحبه مطبوعاتی اعلام کرده اند که سینما را بوسیده و کنار گذاشته اند. حتا پلنگ صورتی گفته است بعد از این در هیچ فیلم کارتونی بازی نمی کند.

2006-08-16T02:28:00.000-07:00

سکولاریسم در یک جلسه

ببین عزیز! بی خیال شو، تو خودت باش، بذار ماهم تو حال خودمون باشیم. بذار عرقمونو بخوریم. تو هم برو اینقدر نماز بخون تا مُخت بگوزه، اگه من گفتم چرا؟ مرد حسابی تو چکار به دودول پسر من داری که سرشو بریدم یا نه؟ اصلاً تو به توی تنبان ما چکار داری؟
هر روزی که مارو می بینی یه آیه و حدیثی واسه فضولی پیدا کردی، فکر می کنی خیلی پیغمبری؟ میخوای همین الان کانکت شم ببینی چقدر آیه و ایمیل به من وحی شده. میخوای آفلاینامو بخونم ببینی که ما هم واسه خودمون یک پارچه پیغمبریم. اونم درست زمانی که ما خودمون کلی جادوگریم تو واسه ما پیغمبر شدی. تا تو بیای تو خواب ببینی سوار خرت شدی رفتی بیت المقدس و فکر کنی شق القمر کردی، همین دیوید کاپرفیلد شعبده باز دست خالی از دیوار چین هم رد شده!
تو سر دیوار خونتو چار متر کرکره کشیدی من گفتم چرا؟ خب من و نسرین هم میخوایم یک عصری، سر شبی، جلو خونه روی چمن بشینیم یکی دو پیکی بزنیم، تو رو سننم؟ من مثل تو طوطی نیستم که هرچی گذاشتن تو دهنم همونو بگم. من خیلی چیزارو به نسرین نگفتم، او خودش داره کم کم همه چیزو می فهمه، میگه کور خوندن اگه بتونن منو مثل زنای خودشون بکنن تو جوال. میگه اگه بخوان همینجور پیش برن و تو زندگیمون دخالت بی جا بکنن، رابطمونو واسه همیشه باهاشون قطع می کنیم.
تو و رفیقات هزار هزار مسجد و تکیه و حسینیه دارین، اونوقت برادر نسرین که میخواست یه دانسینگ باز کنه، بلافاصله رفتی راپورت دادی رفیقات ریختن سرو کونشو یکی کردن.
بی خیال شو، برو تو حال خودت، نذار دهنمو وا کنم! فکر کردی من نمیدونم رفیقات به زیر خایه هاشون بمب می بندن میرن میزارن زیر کون یه عده آدم از همه جا بی خبر! آخه خدارو رو خوش میاد؟
عجب بابا، این دیگه کی بوده؟ باز میگه تو مسلمون نیستی. پس من از اون موقع یاسین به گوش خر میخوندم؟
بابا تو دیگه کی هستی؟
بابا تو دیگه کی هستی؟
بابا تو دیگه کی هستی؟

2006-08-15T07:54:00.000-07:00

مرگ رنگ

شاید نوجوونا و جوونای امروز از روزگار جوونی پدر و مادرشان چیز زیادی ندونن و اگه هم از اینور اونور شنیده و خونده باشن، اما نتونن احساسشو درک کنن. امروز رفته بودم سراغ نوشته ها و یادداشت هام، دو تیکه کاغذ یافتم که یکیش وصف همان سالهای سیاه بعد از انقلاب اسلامی بود که برای دل خودم نوشته بودم. و یکی هم نوشته ای بود پر از خط خوردگی که خاطرم هست برای افسانه دوست دخترم وقتی که برادرش را کشتند نوشته بودم. من نوجوان هیژده نوزده ساله ای بودم که انقلاب شد و مثل پرنده ای بودم که پریزاد شده و میخواد از لانه اش بیاد بیرون و دنیا را برای اولین بار تجربه کنه، اما ناگهان متوجه میشه در لانشو گِل که نه، گُه گرفته اند. یادم است یک وقتی تصمیم گرفتم این یادداشتها رو از بین ببرم، اما زمانی که دخترم به دنیا اومد از اینکار منصرف شدم. دیدم کسی پیدا شده که شاید یک روزی با خوندن نوشته های من در درونش چیزی زنده بشه. پس در بالای صفحه نوشتم: دخترم!

دخترم!

روزگاری فرا رسید که جوانی جرم بود، خنده گناه. زن ممنوع بود. زیبایی سرافکندگی داشت. رنگ های مجاز سیاه و قهوه ای و سورمه ای بود. گل آفتاب گردان سر در گریبان داشت. سوسن ها را کسی به نام نمی خواند. لاله ها را سمبل مرگ می دانستند. درها همه بسته بود. کسی از پنجره خانه اش همسایه را صدا نمی زد. کسی به فکر پرنده ها نبود. کبوترشان وزغ بود، آوازشان عربده. دیوها اگر دستشان می رسید قناری را دار می زدند. تفریحمان تشییع جنازه بود، گردشگاهمان گورستان. جهنم جمهوری نام داشت.
دخترم! هنوز طعم گس کافور را از زمانی که جسد برادر افسانه را بوسیدم در دهانم حس می کنم.

برای افسانه عمرم

افسانه
زیبای من تو را چه شده
با تو چه کردند
با رویاهایت چه کردند
بالهایت را چه کسی بریده
تو که نگاهت معجزه شراب داشت
تو که بوییدن تنت شام آخر عاشقان بود
اینک چه تلخ شده ای

یادت هست؟
آنروز دنیا عاشق تو بود
آنروز دریا با تو موج بر می داشت
زمانی صبوری پنجره های باز، ناز تن تو را می خواست
زمانی صبحانه خورشید، خنکای شبنم گونه های تو بود
اینک چه تلخ شده ای

افسانه ...

2006-08-11T04:07:00.000-07:00

متولد سنه 1960

نوه من تا چند ماه دیگه به دنیا میاد. این عکس بچه گیامو گذاشتم اینجا تا وقتی به دنیا اومد بیام ببینم چه چیزاش شبیه خودمه.
از امبرتو اکو نویسنده نام گل سرخ و آونگ فوکو جایی خوندم در برابر حقیقت مرگ، اگه بخوای جاودانه بمونی یا باید بنویسی، قصه بنویسی، یا باید بچه داشته باشی. ( نقل از حافظه، یعنی یه چیزی تو همین مایه. ) جایی هم نمیدونم والتر بنیامین بود یا تزوتان تودورف - ای ر... ن تو این حافظه! - تحلیلی داشت از شهرزاد و هزار و یک شب با عنوان یا قصه بگو یا بمیر.
حالا من که چیزی ننوشتم و قصه ای نگفتم اما در عوض نصیحت امبرتو اکو رو گوش کردم و حتا دارم نوه دار میشم. پس مرگو دور زدم. دیگه خیالم از بابت مرگ راحته و می تونم با آسودگی راه بیفتم و بگردم به دنبال خودم. من خیلی زودتر از موقع میان سالی رو رد کردم. دیگه حالا وقتشه به زنم به سیم، یه کاری بکنم، بترکونم!
به این واقعیت دیگران هم اشاره کردن که آدمای تاریخی از خوب و بدشون مثل استالین و هیتلر و خیلی از پیامبرا بعد از چهل سالگی ترکوندن. حتا شنیدم یکیشون شق القمر هم کرده.
غالب آدمای اینجایی نیز آرزوشون همینه، میخوان شق و القمر بکنن، بترکونن. آدمای اینجایی پای بساط که میشینن و یکی دو دود میگیرن خیالات برشون میداره و واسه تمام مسائل عالم نسخه و راه حل دارن و مانیفست پشت مانیفست صادر می کنن و حتا برای تعمیر لایه اوزن هم طرحی دارن. البته این امر بسیار طبیعیه که هر کس بخواد دنیاشو تغییر بده و میدونم که منم از این قاعده مستثنا نیستم. ولی من تو این سن و سال و این روزگار سگی چنان ضعیف شدم و زهوارم در رفته که حتا نمی تونم توپ بچه همسایه رو بترکونم که هی میندازه تو خونه ما و هی در میزنه میگه: توپم؟
واسه دلخوشی خودم میگم: منم توپم!

2006-08-08T03:33:00.000-07:00

بهشتمان همینجاست، گو خرد کو

عصر بلندی بعد از اینکه دو سه پیکی زدم، راه افتادم رفتم پارکی که دو کورس تا خونمون راهه. اینجا تا همین چندی پیش باغ بوده و هنوز هم شکل طبیعیشو تا حدود زیادی حفظ کرده. این پارک با کوچه های خاکیش واسه من که تازه اومدم تو این شهر غریبه گی و جاذبه زیادی داره.
در پی جریان آهسته الکل در رگهام حال خوبی پیدا کرده بودم. همه چیز کم کم زیباتر می شد، رنگ می گرفت و برجسته می شد:

هر یک از این راه های خاکی کوچه ای بود درست وسط اردیبهشت بعد از نم نم باران، باریک با دیواری از بوته های شمشاد و چنارهایی که سر به هم داده بودند در دو سویش و تا چشم کار می کرد امتداد داشت رو به بعد از ظهر خورشید. چشم اندازم کوچه باغی بود با دخترکان آب و آفتاب در انتهایش که هرچه نزدیکتر می شدند زمین و زمان هم زیباتر می شد. گویی گلهای صورتی کوچکی در لابلای شاخ و برگ شمشادها هی پیدا می شد هی پنهان. حتا درختان چنار با گلهای سرخی به اندازه یک کف دست نگران انتهای کوچه این پا و آن پا می کردند، شاید همچون من منتظر دخترکانی بودند راحت و سرخوش با لباس های سبک و شیک و خوش دوختی به رنگهای شاد.
پا سست کردم که بهتر ببینم. شالهای رنگارنگشان با اندک نسیمی مثل مرغان مهاجر بال بال می زد. چهره های خندانشان در هوای مرطوب بهار عرق کرده بود. شیار ظریف سینه هاشان پیدا بود. سینه هایی سفت مثل سیب های کال این باغ که حتا نمی شد گازشان گرفت. صندل های خوش رنگ پاهای سفیدشان را انگار روی ابرها حرکت می داد. در به در به دنبال نگاه شاعری می گشتند که این همه شادابی و زیبایی را ستایش کند، ببوید، بلیسد، بخورد. زیباییشان آنقدر رسوا بود که عاقبت قناری باغ هم صدایش در آمد.
از آن سو پسرهای خوشگل نوخط به تازه گی خیار تر با دوچرخه خاک مرطوب کوچه باغ های پارک را چرخ می زدند و دل می بردند با پیچ و تابی که به خطوط برجسته و انحنای آن اندام های رعنا می دادند. در لابلای درخت ها و در سایه خیس برگ ها، دختر و پسرهای نوجوان نشسته بودند که هم می لیسیدند، هم می خوردند و هم گاهی چنان چسبیده بودند به یکدیگر که هیچ درزی میان خیار و شیارشان پیدا نبود. گویا اینجا خودِ خودِ بهشت بود.
مستی و سر مستی ام از این حال و این فضا چنان از خود بی خودم کرده بود که می خواستم فریاد بزنم و بگم شاد باشید، گناهتان به گردن من، و هم گناه اجدادتان. حتا گناه پیامبرانتان را به گردن می گیرم.

توضیحات اضافی:
از بس سرم رو به این طرف و اون طرف چرخوندم مهره های گردنم درد گرفته بود. داشتم فکر می کردم که آدم رو فرستادن به بهشت نه اینکه بیرونش کنن، منتها خودِ خَرش نفهمید. یعنی اونو نه به خاطر اینکه دوتا سیب حوا رو گاز زده بود، بلکه بیشتر به این گناه تنبیهش کردن که نفهمید کجاست.
فقط این بهشتی که دیدم یک ایراد بزرگ داشت که در سن و سال من دیگه عطسه و گوزم مستجاب نمی شد، شاید از آیات منسوخ بود و یا در بارگاه الهی کان لم یکن تلقی می شد وگرنه من سعی خودم رو کردم!

2006-08-06T03:53:00.000-07:00

گره گوار سامسا

یادم است از همون حول و حوش انقلاب بود که دندونام شروع کرد به ریختن. کرم خورده و سیاه میشد و بعد می افتاد. البته خودم هم مقصر بودم، هیچ وقت بهشون رسیدگی نکردم. تمیزشون نمی کردم. کم کم تا آخر دهه شصت تمام دندونام ریخت. تعدادی هم اگر سخت جانی می کرد و خودش نمی افتاد کشیدمشون. یعنی خودم که نکشیدم، آدم که نمی تونه دندونشو خودش بکشه. میخواستم دندون مصنوعی بزارم. البته باید مدتی صبر می کردم تا لثه ها و فکم تغییرات و به خصوص شکل و حجم طبیعی و نهایی خودشو در غیاب دندونا طی کنه و پیدا کنه.
تجربه جالبی بود، بی دندونی رو میگم. به مرور به این وضع عادت می کردم. بیشتر مایعات می خوردم و غذاهارو به صورت خمیر در میاوردم تا بتونم ببلعم. حتا موز به اون نرمی رو که آدم دوست داره بگیره دستش و با احساس بخوره ناچار بودم لهش کنم بعد بخورمش. این وضع آنقدر ادامه پیدا کرد و برام طبیعی شد که کم و بیش فراموش کردم روزی روزگاری دندون هم داشته ام. حتا قصه دندون مصنوعی رو هم فراموش کردم.
پس از چند سالی رفته رفته دهانم به شکل خرطوم تغییر پیدا کرد. یعنی لبهام به سمت جلو اونقدر کشیده شد که به راحتی میشد آب و دیگر نوشیدنی هارو هورت بکشم. حتا کم کم برای نوشیدن آب میوه به نی نیاز نداشتم و لبهامو یه خورده باریک می کردم تا از سوراخ پاکت آب میوه داخل بشه. اولش فکر می کردم مردم میگن ناز میارم و لبامو غنچه کرده ام، اما بعد ها متوجه شدم اوناهم یواش یواش نه تنها به دیدن من عادت کرده اند که خودشونم از این شکل خوششون اومده. هیچکس به فکر سلامتی دندوناش نبود. دندونای بسیاری از مردم مثل من کرمو و سیاه شده و ریخته بود. حتا یک وقتی مردی رو دیدم که خرطومش از من هم بزرگتر بود.
یکروز تو اتوبوس همون وسط، جایی که زن و مردا رو از همدیگه جداشون کردن، دیدم دو تا دختر و پسر نوجوون یواشکی داشتن خرطوماشونو به هم می مالیدن. راستش مخصوصاً ماچ و بوسه با خرطوم خیلی کیفش بیشتره، حتا با خرطوم میشه تو سوراخارو هم سرکشی کرد. میشه مایعات موجود در هر سوراخی رو مکید و خورد. دیگه کسی هم ازت نمی ترسه که یهو گازش بگیری. این راسته که فیل دماغش خرطوم شده ولی ما که فیل نیستیم. تغییر تدریجی و تکاملی در مورد ما مثل حشراته، مثل عنکبوت، شکل مگس، شبیه سوسک.
خرطوم هم زیبایی خودشو داره. کم کم بهش عادت می کنی.

2006-08-02T07:38:00.000-07:00

دروغ دانشگاه

مدتی پیش از این مهمون خانواده ای بودم که یک دختر دانشجو داشتن. اونم دانشجوی رشته پزشکی.
سال دوم بود. تو خونه و میون فامیل همه صداش می زدن خانم دکتر.
خانم دکتر! خانم دکتر! خانم دکتر! ...
پس منم باید همین کارو می کردم: خانم دکتر! خانم دکتر! خانم دکتر! ...
یه روز که تو خونه مونده بودم خواستم وقتمو با حرفای خاله زنکی هدر ندم. پس رفتم سراغ قفسه کتاباش. حتا یک جلد کتاب غیر درسی تو خونشون پیدا نمی شد. از ناچاری یک کتاب درسی برداشتم با عنوان پر طمطراق « روانشناسی عمومی از نظریه تا کاربرد » جلد اول، انتشارات ارسباران 1378، نوشته کارل هوفمن، مارک و جودیت ورنوی. ترجمه هفت مترجم ناشناخته.
این کتاب تا حدودی با ذائقه من جور بود. در مقدمه کتاب نوشته شده بود:
« فصل هویت و رفتار جنسی به واسطه مغایرت با اصول و موازین اسلامی در کل حذف شد. بنابر این، کتاب حاضر به جای هفده فصل در شانزده فصل به چاپ می رسد. »
برام خیلی عجیب بود. سوژه جالبی یافته بودم تا با خانم دکتر در باره اش بحث کنم.
صدا زدم: خانم دکتر!
جوابی نشنیدم.
کتابو دستم گرفتم و به همه اتاقا سرک کشیدم و صدا زدم: خانم دکتر !
هیشکی نبود.
رفتم تو کوچه صدا زدم: خانم دکتر!
کسی پیدا نبود.
رفتم تو خیابون اصلی داد زدم: خانم دکتر!
اونجا هم نبود.
رفتم دور میدون آزادی فریاد زدم: خانم دکتررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررر!
نبود که نبود.

2006-08-01T04:37:00.000-07:00

من گیر می دهم، پس هستم

حتماً تا به حال شنیده اید که فردی رفته بود توالت عمومی، متولی توالت تعدادی آفتابه را آب کرده بود و گذاشته بود دم دست. فرد مذکور یکی از آفتابه ها را بر میدارد و راهی مستراح می شود اما ناگهان با اعتراض متولی روبرو می شود که باید آفتابه سفید را بگذارد و آفتابه قرمز رنگ را بردارد. طرف می پرسد مگر فرقی می کند؟ متولی می گوید بله، فرقش این است که بدانی من اینجا یک کاره ای هستم.

این قصه می توانست به این صورت هم باشد که متولی مانع ورود افراد با پای راست به مستراح بشود و اصرار داشته باشد که ابتدا با پای چپ باید وارد شد و یا بر عکس، راست و چپش مهم نیست. مهم این است که باید به طور مدام به مردم گیر داد. قصه گیر دادن مأموران و محتسب های حکومتی به پوشش و خورد و خوراک و آمد و شد مردم که ذاتی و جوهری تمامی ایدئولوژی هاست در همین حکایت به روشنی بیان شده است. اینکه مثلاً گوشت خوک نباید خورد و یا مو و بدن زنها باید پوشیده باشد به راحتی می توانست مثلاً این باشد که مردها به جای ختنه باید به سر شامبولشان یک نوار سبز ببندند و زنها انگشت سبابه دست راستشان دائماً توی سوراخ دماغشان باشد و به همین سیاق می شود هزار هزار مزخرف و افکار سخیف دیگر یافت و بافت و مردم را به طرق به شدت مبتذل و زشت درگیر وجود مقدس و مبارک خود کرد و از خودِ خویششان غافل نمود. پس از آن هم تعدادی کثیر مؤمن صغیر و نادان به باورهایشان ساخت که به خودی خود کار مأموران مواجب بگیر را به رایگان انجام دهند و پیوسته مگس و مزاحم هم نوعانشان باشند.
به سادگی می توان دریافت که اگر روزی روزگاری حتا مرد و زن آزاد باشند که در همین کوچه و خیابان های خودمان آلت تناسلی خود را به نمایش بگذارند، باز مأموران و مؤمنینی پیدا خواهند شد که گیر بدهند و به عنوان مثال از کوتاهی یا بلندی پشم و موی لای پای مردم ایراد بگیرند.
تا دکان متولی تعطیل نگردد، تا وظایف نظافت چی توالت عمومی مشخص نشود، هیچ مرد و زنی نه استقلال می یابد، نه به بلوغ می رسد و نه از آمدن و رفتنش به این زندگی چیزی دستگیرش خواهد شد.

2006-07-30T04:50:00.000-07:00

حالم به هم خورد

به نظر من کلانتر یعنی کل+ انتر، یعنی پاسبون زشتی که کچل هم هست. سر چهارراه نزدیک خانه ما پاسبون سیاه سوخته ی دهاتی با یک گوز قد را گذاشته اند روی سکو که گویا برینند توی اعصاب ما.
در همه جای دنیا پلیس را از میان افراد بلند قد و خوش تیپ انتخاب می کنند. پلیس مدام در ارتباط با مردم کوچه و خیابان است و قرار نیست با بی ریخت کوتوله ای اعصاب مردم را خط خطی کنند. ولی اینجا بر عکس است. غالباً دهاتی های دچار سوء تغذیه تاریخی از روستاهای کویری درقوز آباد از بیچارگی و گشنگی برای یک وعده غذای گرم هم که شده می آیند شهر پاسبون می شوند و هیچ ضابطه ای هم در کار نیست. حالا یکی از پاسبون های ما که اسمشان را پلیس گذاشته اند مقایسه کنید با افراد پلیس FBI .
یادم است زمانی که آپاندیسم را دکتر ریشوی زشتی عمل کرد، بعد از به هوش آمدن تا چشمم بهش می افتاد دوباره بیهوش می شدم. تا اینکه رفتند خانم پرستار خوشگلی را آوردند که وقتی دیدمش بلافاصله بهوش آمدم! بقراط حکیم هم گفته است پزشک باید وجاهت داشته باشد.
در مورد پاسبون و هنرپیشه و گوینده و مجری های تلویزیون نیز همینطور است. اما تعمدی در کار است و امروز و دیروز نیست که شامپانزه های بد ترکیب را در همه جا به نمایش می گذارند. من اگر زشت صورت و بی ریختم برای خودم هستم، اما من و چهره من را نمی شود صبح تا شب نمایش داد و طبع زیبا پسند مردم را به سخره گرفت و مردم را از زندگی بیزار کرد. انسان ها در حقوق برابرند ولی زیبایی یک امتیاز است، به انسان انرژی می دهد، مرارت ها را تحمل پذیر می کند و نمی توان و نباید نادیده اش گرفت.

2006-07-26T13:01:00.000-07:00

کسّروده

این از شیخکان ما عجب است
که هی گفتند ماه، ماه رجب است
ولی حتا اشاره نکردند به شامبول من
که تقریباً در حدود یک وجب است!

2006-07-21T03:20:00.000-07:00

مینیمال ها(4)

ملتی که برای حاکمان ستمگرش جک می سازد و می خندد، ... در عین حال به ریش خودش می خندد.
*
حاکم دموکرات خطاب به رعیت: من ساز میزنم شما برقصین، و یا برعکس، شما برقصین من ساز میزنم.
*
جواب اولین زندانی سیاسی جهان به بازجو: گیرم من قبول کردم که جاسوسم، آخه کی باور میکنه؟
*
خطاب به پیامبر: ببین عزیز جان پیام رو با واژه می رسونن، لطفاً شمشیرتو غلاف کن.
*
سه پنج روزی آمده ام روی زمین حالی بکنم، حوصله هیچ خدایی رو ندارم، هیچ پیامبری رو هم به حضور نمی پذیرم.
*

2006-07-20T01:02:00.000-07:00

پیر مرد خِنزر پنزری

عاقبت از بیکاری و بی پولی مجبور شدم کنار کوچه بساط پهن کنم. در این مدت هرچی داشتم و نداشتم کردم توی خیک پزشکای دوزیست که شاید این دیسک کمر وامونده خوب بشه. حالا که میخوان دیسکمو عمل کنن می بینم دیگه آه در بساطم نیست. تو این اوضاع بیماری و بی پولی این بچه هم ویرش گرفته بره دانشگاه. هرچی میگم بابا این دانشگاه آزاد مثل دینشون دکانه به خدا، به خرجش نمیره که نمیره. میگم اگه بری دانشگاه همون چیزایی هم که از اینور اونور یاد گرفتی از دست میدی ها! فایده نداره.
دیروز رفتم توی انباری خونه و دارو ندارمو ورانداز کردم. چیز دندون گیری واسه فروش پیدا نکردم ولی هر چی هست همینه، یه مشت خرت و پرت که ذخیره یک عمره. همشو ریختم اینجا بفروشم:

تو بساطم یک مدرک دیپلم متوسطه دارم که هیچوقت به کارم نیومد. اینو می فروشم به یک آخوند که بیسواد از دنیا نره. اونوقت هر کجا به امضاء من نیاز بود، انگشت می زنم.
یک گواهینامه رانندگی هم دارم که چون هیچوقت حتا یک ابو قراضه نداشتم سوار شم، نوی نو مونده. اینو می فروشم به این کارمندای ریقونه ای که با هزار قرض و قوله و وام های سرکاری و گشنگی خوردن یک پراید ثبت نام کردن، سه سال دیگه میخوان بهشون بدن.
تو بساطم یک پاسپورت دارم که زورکی بهم دادن شاید دَکَم بکنن بفرستن برم خارج اوپوزیسیون بشم و از شرّم راحت بشن، البته موفق نشدن.
یک کارت معافی از خدمت زیر هر پرچمی هم دارم که اگه یک بچه مایه دار پیدا بشه بخره، من به جای اون میرم جبهه شهید میشم. ( چون خدمت سربازی بدون جبهه و جنگ معنی نداره، اگه جنگی نباشه میارنت تو خیابونا که مردمو اذیت کنی. پس می گردم یک جبهه ای پیدا می کنم: چه کیفی داره سرباز آمریکایی باشی، هیکل و خوش تیپ باشی، عینک آفتابی هم زده باشی با چل پنجاه میلیون تومن لباس و اسلحه، اونوقت دور یک میدون تو بغداد مثلاً میدون انقلاب یا آزادی بایستی - تو عراق هم لابد خیابونا و میدوناش از همین اسما داره - بعد وقتی دخترا میرن دبیرستان سر راه میان یک شاخه گل سرخ میزارن سر لوله تفنگت. بعدش یهو از انتهای خیابون سروکله الزرقاوی، مقتدا صدری، تروریستی پیدا میشه و منم بنگ بنگ! خدمت سربازی هم اینجوری کیف داره خداییش...)
داشت یادم میرفت:
دیگه اینکه مقداری اسلام از زمان مسلمونی دارم که هرچند کهنه و زنگ زده شده ولی شاید یکی به دردش بخوره. اینارو میخوام ببرم جلوی سفارت انگلیس بساط کنم. اونا خوب بلدن رنگ و روغن بهش بمالن و در بسته بندی های شیک بکنن تو پاچه جهان سومی های خاورمیانه.
از این زندگی سگی یک ماتحت گشاد هم برام مونده که اگه شهرداری واسه پارکینگ بخواد بهش اجاره میدم. ماتحتم اینقدر وسیع و جاداره که حتا میتونن برای 22 بهمن برن توش تظاهرات کنن.

حراجه حراج، به قیمت درب کارخانه ...

2006-07-16T01:11:00.000-07:00

حفاظت از گونه های در حال انقراض

اینکه بعضی می گویند:« ببخش و فراموش نکن» کلام شایسته ای است و اگر تمام جوانب آن و پیامدهای چنین تفکری را بررسی کنیم خواهیم دید دقیقاً در جهت حفظ حیات گونه های نادر جانوران است و همچنین با اندکی خلاقیت از نوع بیزنسیش می تواند دست آخر منشاء کسب و کار پر درآمدی هم باشد.
همواره گونه هایی از جانوران هستند که نسلشان رفته رفته منقرض می شود، خب اگر ما همین تعداد اندک باقی مانده از یک گونه را به دست خودمان از بین ببریم آنوقت جواب آیندگان را چه بدهیم؟ فردا نخواهند گفت لااقل چند نمونه را تاکسی درمی می کردید واسه ما نگه می داشتید؟ از طرفی این وظیفه انسان متمدن و با فرهنگ است که از هر شکل حیات و هستی حمایت کند و با نابودی هیچ جانوری حتا مگس که اینقدر مزاحم ماست موافق نباشد. نوع و نسلی که نمی تواند خودش را با شرایط جدید وفق دهد خواه نا خواه از میان خواهد رفت؛ این یک حقیقت طبیعی و تکاملی است. بنابر این لازم است نمونه هایی از این نوع را تا زمانی که زنده اند در محیط مناسبی نگهداری کرد و در معرض تماشای مردم قرار داد و پس از فوت هم با روش های علمی نظیر همین تاکسی درمی و مومیایی کردن در موزه های مربوطه برای بازدید توریستها به نمایش گذاشت. ( بدون تردید در آینده ای نه چندان دیر و دور جهانگردان و دانشمندان دوباره برای بهره بردن از شگفتی ها و جاذبه های تاریخی این سرزمین سرازیر خواهند شد و چه بهتر که سند تاریخی تازه ای هم برای مطالعه در اختیارشان بگذاریم. )
موارد استفاده دیگری هم از چنین آثار تاریخی می توان در نظر گرفت. به عنوان مثال برای تدریس تاریخ ادیان و مذاهب و ایدئولوژی ها به دانش آموزان نسلهای بعد بدون شک به وجودشان نیاز داریم. و همچنین می شود نمایشگاه های متعددی از زنده و مرده شان برپا ساخت و تور دور دنیا راه انداخت و بر درآمدهای جاری کشور افزود.
همین روزها هرازگاهی صدام حسین و دارودسته اش را می کنند توی قفس و با همان قفس می برند دادگاه و چه شو جذاب و هیجان انگیزی براه می اندازند و نه فقط باعث سرگرمی میلیونها بیننده می شوند که کلی هم تبلیغات می فروشند و اگر این روش سالها هم به طول بکشد بسیار بهتر از نابود کردن این گونه ی نادر است.

2006-07-14T04:19:00.000-07:00

مینیمال ها(3)

روز تولدم، عرب ها و مغول ها شمشیر گذاشته بودند دو طرف فرج مادرم که تا سرم خارج شد گردنم را بزنند. من همان طول مهبل مادرم را بیشتر زندگی نکرده ام.
*
انسان وقتی با گرگ همخانه است، آرزو می کند یکنفر بیاید این خانه را روی سرش خراب کند. شاید ...
*
این روزها وقتی با یک آدم مذهبی و مؤمن پای صحبت می نشینم، یکربع بیست دقیقه بعد به این نتیجه می رسم که یکی از ما دو نفر قطعاً دیوانه است.
*
آنچه حقیقت محض است حماقت مؤمن است نه باورهایش.
*
یادتان باشد صدقه نه تنها هفتاد نوع بلا را دفع می کند و اجل را به تعویق می اندازد که حتا اگر گوزتان بد بو است صدقه بدهید که صدقه واقعاً مؤثر است.
*

2006-07-12T07:13:00.000-07:00

فارسی شکر است و مقداری هم کس شعر

از حرف دال در فرهنگ لغت

دُبُر

دُبُر بر وزن قُبُل به عضوی از بدن انسان گفته می شود که عاشقان و شیفتگان بسیاری دارد. باسن، نشیمنگای، مقعد و پیرامون آن، به لحجه قزوینی: کان ( در قدیم به سرزمین هایی که امروزه قزوین خوانده می شود دُبُرستان می گفتند.)
مثال: وطی در دُبُر زن حائض کفاره ندارد.( مسئله 453 رساله امام )
دُبُر با دوبَر یکی نیست. بلکه دوبَر یعنی دوطرفه، دوسویه، دوکلّه ( زمینی که از هر دوسو ورودی داشته باشد ) تسامحاً به زن نیز دوبَر گفته می شود.
تدبیر: چاره اندیشی برای دست یافتن به دُبُر، فکری به حال دُبُر کردن.
مدبر: اسم فاعل دُبُر، کارآزموده در امور دُبُری. صاحب حداقل پنج سال تجربه روی دُبُر.
دبیر: دُبُر شناس، دَرزیاب، کارشناس و مدرس مسائل مربوط به دُبُر، عالم علم دُبُر.
ادبار: زندگی بدون دُبُر، روزگار سختی و مشقت ناشی از فراق دُبُر.
دوباره: صفت فاعلی است. به معنی بسیار شیفته دُبُر، دُبُر پرست، مثل زنباره.
استدبار: دُبُر خواستن، طلب دُبُر از دیگری.
...

2006-07-10T13:11:00.000-07:00

روز واقعه

در یک جک اسطوره ای آمده است که مؤمنی مُرد و یکراست رفت به بهشت.این مرد مؤمن به قدری با تقوی و پرهیزکار بود که از همان بالای نردبام وقتی رفته بود لوله بخاری اتاقش را درست کند یکراست افتاد توی بهشت. نه شب اول قبر و نکیر و منکر و سؤال و جوابی داشت، نه کارنامه اعمال و پل صراطی. یک چیزی تو مایه شهید.
مرد مؤمن دور و برش را که نگاه کرده بود، دیده بود همه چیز همانطور است که وعده داده بودند: درختان سر به فلک کشیده، باغهای میوه، نهرهای شیر و عسل، شراب کوثر و ...

به وقتِ بهشت نزدیک ظهر بود. مرد مؤمن کنار نهر کوثر بر چمن سبز نشسته بود و استراحت می کرد. نسیمی بهشتی وزید و مؤمن عطسه ای کرد. ناگهان دخترکی نار پستان، از همان حوریان بهشتی موعود در برابرش ظاهر شد، یک تیکه ماه، لختِ مادرزاد ...
حوری بهشتی گفت: منو صدا زدی؟
مرد مؤمن گفت: نه بخدا!
حوری بهشتی گفت: علامت دادی، عطسه کردی!
مرد مؤمن هنوز از دیدن این صحنه ی شگفت گیج بود. از قوانین بهشت هیچ اطلاعی نداشت.
حوری بهشتی گفت: بیا مشغول شو، بی خیال! ( اینجا حتماً لبخندی هم زده، عشوه ای هم آمده بلا! )

مرد مؤمن که تازه دوزاریش افتاده بود کمی این پا و اون پا کرد ولی عاقبت دست برد به بند شلوارش و ... یا علی گفت و عشق آغاز شد.
...
خورشید بهشت کم کم داشت به سمت غروب جهنم فرو می رفت که مرد مؤمن ما گرسنه اش شد. به قدری از خوراکیهای لذیذ بهشتی خورد و از شراب کوثر نوشید که از خود بی خود شد و بادی ازش دَر رفت. ناگهان جوانی سیاه پوست در مقابلش ظاهر شد. لخت مادر زاد. دو متر قد، یک متر عرض شانه، نیم متر ک... ر !
مرد جوان گفت: منو صدا زدی؟
مرد مؤمن گفت: نه بخدا!
مرد جوان گفت: علامت دادی، گوزیدی!
مرد مؤمن هنوز از دیدن این صحنه ی شگفت گیج بود. جوابی نداشت که بگوید.
مرد جوان گفت: بیا مشغول شیم، بی خیال! ( اینجا حتماً لبخندی هم زده، اشاره ای هم به شامبولش کرده پدر سوخته!)
مرد مؤمن که تازه دوزاریش افتاده بود هراسان پا به فرار گذاشت. اما غِلمانِ قلچماق آنهم از نوع سیاهش دست دراز کرد و در نیمه راهِ فرار، مرد مؤمن را دراز به دراز بر زمین ولو کرد.
مرد جوان گفت: برگرد!
برش گرداند، گذاشت درش و علی علی، تا هُم فیها خالدون فرو کرد، تا سوفار.

بعد از این دو واقعه، مرد مؤمن قصه ی ما بار و بندیل و وسایلش را جمع کرد و رو به درب(!) خروجی بهشت روان شد. در این هنگام سگ در بهشت جلویش را گرفت.
سگ در بهشت پس از هاف هافی گفت: کجا؟ کجا؟ تا به حال سابقه نداشته کسی از بهشت فرار کنه. منو که می بینی واسه این مأمورم که اجازه ندم کسی دودر کنه بزنه بیاد تو.
مرد مؤمن گفت: ببین عزیز، اینجا جای من نیست، من روزی یک عطسه میزنم، بیست تا گوز میدم!

2006-07-03T10:34:00.000-07:00

زندگی بدون توازن

یک چیزی قرار است خراب بشود. یک خانه ای باید خراب بشود. این خانه تنها خانه ایست که وقتی خراب می شود، ساکنانش را نجات می دهد. ساکنان این خانه باید خودشان و با دستهای خویش، خانه خود را خراب کنند و از نو بسازند. همه چیزش را باید ویران کنند. دیوارها و سقف و در و پنجره اش را. خشت خشتش را باید فرو بریزند و از نو بسازند. بدون ذره ای احساسات و خاطره بازی و نوستالوژی باید درب و داغانش کنند. خودشان به تنهایی و با دستهای خود و با حوصله زیاد. مهمتر از همه، باید خاطراتش را نیز زیر آوارش دفن کنند. پس از آن نفس عمیقی بکشند و از نو بسازندش.
البته اینجا دو مشکل اساسی وجود دارد. مشکل اول این است که ساکنان آرامش طلب این خانه حاضر نیستند موقع ویران کردن خانه حتا یک خشت ناقابل یواشکی بخورد به سرشان، آخ ...
چون اگر دیگران بخواهند این خانه را خراب کنند نخست اینکه ممکن است با دینامیت چنین کنند که سر و صدای زیادی براه می اندازد و چه بسا ویرانی بیشتر و ناخواسته ای ببار آورد و حتا به ساکنانش آسیب جدی وارد شود. و نیز اینکه دیگران خراب می کنند و می روند و این حقیقتی است و دیگران هیچ وقت دوباره نمی سازندش. مشکل دوم این است که ساکنان این خانه اساساً نمی دانند نو چیست. و همین یک مشکل، مسئله را خیلی پیچیده کرده است، خیلی ...

2006-07-01T02:37:00.000-07:00

موش های کانال فاضلاب

بیش از بیست سال بود که به هیچ مجلس جشن و عروسی پا نگذاشته بودم. گمان هم نمی کردم که با اولین ناپرهیزی دچار اسهال بشوم. نه از خوراکی هایی که اشتهایی هم برای خوردنش نداشتم، بلکه با مشاهده کراوات های آویزان مردان جبونی که به محض خروج از زیرزمین تالار به داخل اتومبیل هایشان می خزیدند و هرچه سریعتر خود را از چنین گناهی پاک می کردند. مردانی که پذیرفته اند که آراستگی جرم است و کت و شلوار و کراوات زیبا فقط و فقط پوشش رسمی سوراخ های زیر زمین است. در حالی که همین چند لحظه پیش با رفتار مغرورانه من چُسمشان باور کرده بودند که مردانی مدرن و امروزی و واقعی اند.
در زیرزمینی نمور، نرها و ماده هایی که با دیواری به قطر شکمهای باد کرده شان از یکدیگر جداشان ساخته بود، سعی داشتند صدای شادی و هلهله مبتذلشان به یکدیگر برسد تا باور کنند که واقعاً شادند و به همدیگر قوّت قلب می دادند. مجری کرایه ای مثل مداح مراسم تعزیه مقداری پرت و پلاهای کلیشه ای را در کمال بی ذوقی بلغور می کرد و با صداهای گوشخراش موسیقی مجاز آنهم در دهه فاطمیه که با عذر خواهی مجری همراه بود، جوانانی که در سالهای حرامی شادی به دنیا آمده اند با حرکاتی که شبیه هیچ چیز نبود گویا می رقصیدند. تنها تفاوت مجالس جشن و عروسی، کف زدنهایی زورکی است که جای صلوات فرستادن موقع دفن مرده را گرفته است.

... و همچنین است که مردان بزدل تاریخی ما با شکم های برآمده اکنون قرنهاست که در سوراخ های دیگری به نام گود زورخانه، نمایش دروغین و اداهای مسخره شان از پهلوانی و جنگ آوری را باور کرده اند. و به قولی کوشش می کنند تعادل روانی مختل شده از شکست های پی در پی در میدانهای واقعی شهامت و شجاعت را با میل گرفتن و کباده کشیدن و چرخ زدن در دخمه های زورخانه درمان کنند. در صورتیکه همچون کراوات مردان جشن و سرورمان به آلت بعد از جماع شباهت بیشتری دارند.

2006-06-27T06:41:00.000-07:00

پشه ها *
( از انشاء های یک بچه مدرسه ای به نام زبل خانم )

امتاحانا که تموم شد رفتیم دریا. پنجشنبه بعد از ظهر رسیدیم چالوس. از اونجا هم رفتیم به طرف رامسر، که سر شب رسیدیم. بابا مثل مستا رانندگی میکرد، اینو مامان می گفت. بچه ها توی راه منو از پشه های پُررو و نیش های پر خارششان حسابی ترسونده بودن.
خواستیم شب رو تا صبح توی ساحل بیدار بمونیم. چادر زدیم. چراغ هم روشن کردیم. فرش هم انداختیم. هوا حسابی تَر بود؛ گرم هم بود. تاپم چسبیده بود به تنم. هوا بوی ماهی میداد. موجای دریا تا نزدیکی چادرمون می آومدن و بعد با خوشحالی برمی گشتن.
یک عده ورق بازی می کردن، بابا و مامان و عموهام. تخته نرد هم آورده بودیم. میخواستیم سر پول شام شرط بندی کنیم. مهران توپ رو انداخت توی دریا. آب داشت می بردش. بابا لخت شد بره درش بیاره. نسرین و میترا با داداشام می رقصیدن. صدای ضبط ماشینو خیلی بلند کرده بودن. مادر بزرگ و بابا بزرگ رفته بودن توی چادر تا موقع شام برسه استراحت بکنن. هوا تاریکِ تاریک شده بود.

من هنوز نگران پشه ها بودم که چه جوری تا صبح بخوابم که یهو دیدم از پشت سرم صدای وزوز میاد ... یه آقای ریشویی اومد نزدیک چادرمون. به بابام گفت: « ضبط صوت رو خاموش کنین!» شکل محمود آقا قصابه بود. لباسش سیاه بود. توی دستش از این بیسیمای پلیس بود، ولی پلیس نبود.
باز دوباره همون صدای وزوز از دور به گوشم خورد ... یه آقای دیگه مثل همون یکی از توی تاریکی اومد بیرون. بعد با عجله گفت: « ورقا رو جمع کنین، جمع کنین!» بعدشم سرشو کرد توی چادرمون و بو کشید، هِی بو کشید. من ترسیده بودم.
مادر بزرگم از چادر اومد بیرون. مادر بزرگ گفت بچه ها وسایل رو جمع کنین بریم ویلا بگیریم. بعد با صدای بلندتری گفت: اینجا پشه داره، نمیذارن استراحت کنیم.

* این پست را یکبار ادیت کردم و عنوانش را تغییر دادم.

2006-06-25T02:58:00.000-07:00

مینیمال ها(2)

بزرگان میگن فرهنگ ما فرهنگ مذکّره؛ ولی نمی دونم چرا دائماً از سوی حاکمان گاییده میشیم.
*
یکی در عالم سیاست و یکی هم توی مسجد، همیشه یک ابلهی پیدا میشه که همه چیزو باور میکنه.
*
از جمله چیزهای نفرت انگیز عالم، یکی هم ریخت صاحبخونه است؛ وقتی که میاد اجارشو بگیره.
*
مردها آنهم توی بچگی تنها از یک سوراخ گزیده میشن و چه تجربه تلخی است؛ ولی زنها از سه سوراخ مدام گزیده میشن و ... چه تجربه شیرینی است.
*
از من پرسیدند توی این دنیا اگر انسان نبودی دوست داشتی چی می بودی؟ بلافاصله جواب دادم: سنگ
*

2006-06-24T06:55:00.000-07:00

اینجا آزادی از پایین! شروع میشه

تاکسی چهاراه رو که پیچید ایستاد مسافر سوار کنه. کنار باجه تلفن تو پیاده رو یک دختره تو نوبت ایستاده بود. ماه بود ماه. توپ، تُپُل، معرکه. شال حریرش افتاده بود پشت سرش، صورتی. بوقاش مستقیم، سفت. مانتوش تا روی باسنش بود. قُمبُل تاقچه. شلوار تا سر زانو، سفید مثل برف. ساق پاشو میگم...
تاکسی حرکت کرد. راننده دنده عوض کرد. هنوز تو همان عوالم روحانی بودم که راننده گفت: خُب همین تیکه لباس رو هم نمی پوشیدی دیگه؟... یهو نمی دونم چه کسی ازدهان من گفت: انشاالله همینطور هم میشه، به زودی زود!...
داشتم با خودم فکر می کردم که اصلاً این موضوع چه ربطی به الله داشت که یه نفر از عقب گفت: قربونت، اونوقت همین شما، دختر و خواهر خودتو نمی تونی کنترل کنی!
کنترل! چه حرفا؟ ما در چه خیال و فلک در چه خیال. اینو نگفتم. خواستم بگم: ببین داداش... که یهو به صرافت افتادم یه نگاهی به عقب تاکسی بیاندازم. دیدم اوهو... خفن، خطرناک. یارو یا بسیجیه یا از این انجمن اسلامی ها. مثل همونا لباس پوشیده بود، ته ریشی هم داشت. انگار داشت می رفت مسجد نماز بخونه.
پس همه توی این تاکسی در عوالم روحانی من شریک بودن از اون موقع من نمی دونستم! ولی این یکی از اون روحانی های شریعتمدار و متعصب بود.
راننده باز دنده عوض کرد. از تو آیینه تو کوک طرف بود.
اولش گفتم به تخمم. اینا سالهاست که دیگه پشماشون ریخته. بعد صلاح دیدم نصیحت بزرگان رو گوش کنم و کونمو با شاخ گاو فهم عامه در نیاندازم. جوابم که نمی شد نداد؛ تو ذاتمون نیست. پس دیدم بهتره با زبون مَثَل و تمثیل پیامبران حرف بزنم. گفتم ( خیلی ملایم و با لحن شوخ ) : ببین عزیز، من نمیدونم کِی و کجا خوندم که یه کشیش آمریکایی واسش خبر میارن که دخترت فیلم پورنو بازی میکنه و فیلم هارو میفروشه. کشیشه میگه باور نمی کنم. فیلمو واسش میارن. یه سرشب میشینه با خیال آسوده دو ساعت فیلم سوپر رو تا ته نگاه میکنه. دست آخر خمیازه ای میکشه و میگه: خُب، اینم واسه خودش یه جور زندگیه.

2006-06-22T16:10:00.000-07:00

یک داستان کهنه

این روزها اگر یک سر شب یکی دو خیابان و مرکز خرید را خوش خوشک بگردیم با صحنه هایی تکراری ولی همچنان هیجان انگیز مواجه می شویم. گشت پلیس(؟) که معمولاً یک خواهر محجبه نیز در صندلی عقب اتومبیل خود کار گذاشته است و مسئول امور منکراتی و یا همان محتسب سابق است، قدم به قدم مانع و مزاحم آمد و شد خانم های شیک و آراسته می شود. نمی دانم آنهایی که تا به حال با اینجور صحنه ها برخورد نداشته اند می توانند تصور کنند چه صحبت و دیالوگی! بین مأمور پلیس و زنها به میان می آید؟ من براتون میگم:

مأمور پلیس: چرا لباس شما اینقدر زیباست؟
مأمور پلیس: چرا آرایشتون اینقدر معرکه است؟
مأمور پلیس: چرا موهاتون پریشونه؟
مأمور پلیس: چرا این لنزهای آبی اینقدر خوشگلتون کرده؟
مأمور پلیس: چرا ادکلن به این خوشبویی زدین؟
مأمور پلیس: چرا پوستتون اینقدر خوشرنگه؟
مأمور پلیس: اصلاً دختر تو چرا اینقدر خوشگلی؟
مأمور پلیس: اصلاً تو چرا زنی؟
مأمور پلیس: اصلاً چرا انسانی؟
مأمور پلیس: آخه مگه میمون چه اشکالی داره؟
...

2006-06-20T16:42:00.000-07:00

فِسق شرعی

چندی پیش پیر مردی از نزدیکان ما با شصت و هفت هشت سال سن، دخترک پونزده شونزده ساله ی فقیر بیچاره ای از روستاهای جنوب خراسان رو خریده و حالا که آورده خونه، زیرش مونده که باهاش چکار میتونه بکنه؟ البته به این صراحت به بیچارگی خودش اعتراف نمی کنه. خیلی هم مدعی است. یک روز براش گفتم: پیر مردی رفت روی زنی، ناگهان بادی ازش در رفت. با خودش گفت: جوونی یادش بخیر، اون زمان ما می زدیم این می گوزید، حالا خودمون می زنیم، خودمون می گوزیم. بعد هم گفتم نشنیدی: جوان را تیری به پهلو، به که پیری!
از اون روز دیگه رفت که رفت. حتا جواب سلام منو نمیده. عاقبت هم نفهمیدم دختره رو واسه خودش گرفته یا پسر همسایشون! خیلی ها هم بهش حق میدن و میگن خلاف شرع که نکرده؛ عقدش کرده. ولی صحبت من از جنس این مزخرفات نیست.
گذشته از بی اخلاقی و زشتی و ظلم آشکار نهفته در این گونه رابطه های اجباری ناشی از بی عدالتی های اجتماعی و اقتصادی، عیب غالب مردهایی که به سن بازنشستگی می رسن اینه که ازکارافتادگی رو می فهمن ولی از ک... افتادگی رو نمی پذیرن. به صرف رسیدن به پول و پله ای و یا به اصطلاح وقتی شلوارشان دوتا شد، فیلشون یاد هندوستان می کنه. درصورتی که فیلشون در واقع موش مرده ای است. آخه مردها هم مثل زن ها بلاخره یه وقتی میرسه که یائسه میشن. یعنی نَنُعوظ میشن. باصد تا قرص ویاگرا هم هیچ یک از صدها چین وچروک بدنشون صاف نمیشه. تازه در غیر این صورت هم هر چقدر شاخه خشکیده درختی با اون همه سفتی احساس داره، اون هم داره.
من پیشنهاد عملی تری برای این هوس پیری مردهای سبک مغز دارم که اگه بکار ببندن کمال خردمندی است. خیلی جالب تر و هیجان انگیزتره اگه به جای خیال واهی فاعلیت تا میتونن از آلت فعل سود ببرن. برای آدم در سن بازنشستگی یعنی زمانی که نشستش تا حد ممکن باز شده، این کار خیلی آسون تر صورت می گیره و مثل خاطرات کودکی و نوجوانی با درد و رنج همراه نیست. به بیان ساده تر می بایست به جای اینکه به فکر کردن باشن، تا میتونن بدن و دعای خیر بواسیر عود کرده را هم ذخیره آخرت بکنن! مزیت های دیگه این کار اول اینه که به گفته بزرگان این صنعت فراموشمان نمیشه. دوم فاعل بودن به انرژی زیادی نیاز داره که تو این ایام موجود نیست. سوم وجدان شرعیمون! آسوده است که مرتکب فسق نشده ایم. چون وقتی مفعول باشیم در حقیقت مفسوقیم نه فاسق. یعنی فسق بر ما واقع شده و ما بی گناهیم. جوون عَلَمدار و با مرام هم که دور و برمون فراوونه!

2006-06-07T04:04:00.000-07:00

امامزاده هوشنگ

فکر بکری به سرم زده. شنیده ام که در ادامه سیاست خصوصی سازی اقتصاد، تصمیم گرفته اند امام زاده ها را نیز به بخش خصوصی یعنی به افراد بخصوصی که ما نمی شناسیم واگذار کنند. از طرفی پرداخت وام خود اشتغالی به افراد بیکار شامل تأسیس امام زاده نیز می شود.
چند روز پیش سید هوشنگ خان همسایه ما فوت شد. او طبق شجره نامه محکمی که خودم دیده بودم فرزند سی و هفتم امام رضا بود. یعنی از نسل سی و هفتم امام رضا. اگه بتونم رامین پسرشو که دوست صمیمیه منه راضیش کنم، تو اینکار با خودم شریکش می کنم. طرح خیلی جالبیه، عملی هم هست. ببینید:
سه میلیون تومان وام می گیریم، مقداری هم از فک و فامیل رامین قرض می کنیم. برای شروع کار بد نیست. چند متر مربع از زمینهای اطراف قبر هوشنگ خان رو می خریم. اینهم کار ساده ایست. اطراف گور سید هوشنگ تعدادی قبر پیش خرید هست که روش نوشتن آرامگاه ابدی فلان، اینها معمولاً یک جور سرمایه گذاریست که اگه چند هزار تومان سود بهشون بدیم واگذار می کنند. بعد که مجوز گرفتیم بنای زیبایی با کاشی های فیروزه ای و گنبد طلایی خوشگلی روی قبر سید هوشنگ خان بنا می کنیم. اطراف قبر رو هم با پنجره های فلزیه طلایی رنگ محصور می کنیم.
اول از همه یک صندوق بزرگی برای صدقات و نذورات نصب می کنیم. به طوری که توش دیده بشه که زائرین ببینند پیش از اونها دیگران چقدر سخاوت داشته اند. بعد یک درخت وسط صحن امام زاده می کاریم که مردم به شاخه هایش نخ ببندند. تعدادی هم کبوتر سبز رنگ گرسنه پرورش می دیم تا نمایش دانه چیدن کبوتران حرم رو اجرا کنند. به همین خاطر از شورای آرد و نان گندم را به نرخ دولتی می گیریم و به قیمت آزاد می فروشیم به زائرین. یک نفر خادم هم اونجا می گماریم تا گندم هارو قبل از اینکه کفترها دخلشو بیارن با جارو و خاک انداز جمعشون کنه.
حق گدایی در اطراف حرم رو هم میشه به گداهای حرفه ای و کمیته امداد و یا شرکت های خدماتی در مزایده واگذار کرد. سپس مدتی که تبلیغات کردیم و زائرین زیاد شدند، خودم که یک چشمم کور است چند روزی به پنجره های امام زاده دخیل می بندم و هر زمان دیدم خیلی شلوغ شده و اوضاع مناسبه یهو فریاد می زنم معجزه معجزه ... شفا یافتم شفا یافتم ...
سالها بعد که کارمون حسابی گرفت و زمین های اطراف حرم امام زاده رو خریدیم، قبر هم می فروشیم، چند طبقه با آسانسور. تعدادی زائر سرا و هتل هم می سازیم. البته اینها حساب های دور تری است که باشه به وقتش ...

امشب می خوام برم با رامین پسر سید هوشنگ خان صحبت کنم. میخوام بابت حق تولیت ده در صد بهش پیشنهاد بدم. از سرش هم زیاده. با مرده ریگ باباش حتا نمی تونه یک ژیان قراضه بخره. تازه اگه قول بدین به کسی نگید بگم که به این وسیله رفت و آمد خانوادگی ما با خانواده هوشنگ خان بیشتر میشه و خدا رو چه دیدی شاید زدو همین نسرین خواهرشو به من دادند.
راستی تا یادم نرفته بگید ببینم کسی مسی رو تو دم و دستگاهای دولتی ندارین که کار مارو راه بیاندازه؟ چیزی میزی هم خواست بهش میدم ها! آخوند باشه خیلی بهتره.

2006-06-06T14:35:00.000-07:00

مینیمال ها

رفته بودم شهر بازی دیدم همه جیغ می کشن. دیدم هرکسی سوار یک وسیله بازی شده و داره جیغ می کشه. منم شروع کردم به جیغ زدن. پلیس اومد منو گرفت.
*
به من میگن مگه خری که اینقدر سیگار میکشی؟ میگم مسلماً نه، چون هیچ کس تا به حال خری رو ندیده که سیگار بکشه.
*
آدم از جنگل هم که عبور میکنه همیشه باید مراقب باشه یکی از هم نوعاش از پس درختی به او حمله نکنه.
*
دوستی داشتم به اسم اصغر. یه روز گفت ای کاش اسمش سگ بود ولی اصغر نبود. از اون به بعد همه صداش می زدن اصغر سگ.
*
این درست که من در تمام عمرم حتا یک بار با اسلحه شلیک نکرده ام، ولی در موقع ضرورت چه بسا تک تیر انداز قابلی باشم. مراقب خودتون باشید!
*

2006-06-03T14:52:00.000-07:00

فارسی شکر است و مقداری هم کس شعر

از حرف خ در فرهنگ لغت

خیار

خیار بر وزن خیال میوه ای جالیزی است، به رنگ سبز با نام علمی استارکوس ماکوس کیرتا کوس ( چقدر توش کوس داشت ). این میوه موارد استفاده و استعمال فراوانی دارد. در انواع سالاد به کار می رود و بصورت خام هم مصرف می شود. خیار را در آب نمک خوابانده، خیارشور تولید می کنند که در این صورت به آن آفتابه هم می گویند. معمولاً یک خیار را میان دو گوجه گذاشته مصرف می کنند. مشتقات خیار عبارتند از:

خیارات: این واژه در واقع جمع خیار است ولی به سرزمین هایی که در آنها خیار به عمل می آید نیز خیارات می گویند. در قدیم به چنبر خیار نیز خیارات می گفتند.
تخیّر: بر وزن تخیّل به معنی تصور و تجسم خیار در ذهن.( این چنین حالات ذهنی در آقایان کمتر اتفاق می افتد. )
مخیّر: به معنی کسی که در خوردن یا نخوردن خیار و هرگونه رفتاری با آن مختار می باشد.
اختیار: یعنی حق و اجازه خوردن خیار. ( در همین ارتباط اصطلاح حقوقی خیار غبن هست که به معنی اجحاف در قیمت فروش خیار می باشد. )
خیرات: به معنی توزیع خیار بین مستمندان است.
مخایر: بر وزن مغایر به دو خیاری می گویند که به لحاظ شکل و اندازه متفاوت هستند.
استخیار: به معنی طلب خیار نمودن است و توسعاً به هرگونه خبر و صحبتی گفته می شود که در باره خیار باشد.
اخیار: بر وزن ابرار به کسانی گفته می شود که از خیار همواره به نیکی یاد می کنند.
...

در نوبت بعد از حرف د در فرهنگ لغت نمونه ای می آوریم.

2006-05-30T15:52:00.000-07:00

دو خبر هسته ای

در خبرها آمده که از هنگامی که ایران به دانش هسته ای دست پیدا کرده، برای اولین بار در جهان - نه در خاورمیانه! - یک معتاد ایرانی یافت شده که اورانیم غنی شده مصرف می کند. او یک بچه مایه دار است که قبلاً همه نوع ماده مخدر از قبیل تریاک و هروئین و مرفین و کوکائین و کریستال و شیشه و چه و چه را امتحان کرده. جالب اینجاست که این فرد که سابقه عرقکشی هم دارد، در زیر زمین خانه اش یک دستگاه سانتریفوژ نصب کرده و دور از چشم اداره بهداشت اورانیوم غنی می کند و به خود کفایی هم دست یافته است. در آزمایش به عمل آمده از وی، به این نتیجه رسیده اند که بر خلاف تریاکی ها که هنگام دفع پشگل سیاه می اندازند، این فرد معتاد کیک زرد می ریند.

همچنین در خبرها آمده که فردی که سعی داشت یک عدد هلو را به میمونی در باغ وحش تهران بدهد با رفتار عجیبی از سوی میمون مواجه می شود. میمون مذکور به دفعات هلو را به دهان خود می برد و سپس به مقعد خود نزدیک می کند و درنهایت از خوردن آن سر باز می زند. با مشاهده این عمل، فرد یاد شده علت ماجرا را از متولی باغ وحش جویا می شود. متولی باغ وحش در پاسخ به عقل و درایت میمون اشاره می کند و اینکه میمون می داند اگر میوه ی به این بزرگی را بخورد بعید است هسته ی آن از مقعدش خارج شود.

2006-05-11T15:39:00.000-07:00

میترا و من ( حرف آخر )

من به جز میترا
همین دختر همسایه
هیچ خدایی را ستایش نمی کنم
حتا اگر خدای ابله جنگ
قبضه شمشیر را
مثل قافیه شعر
آنقدر تکرار کند
که از خون شاعران
آسیاب بچرخد.

2006-03-09T09:33:00.000-08:00

میترا و من ( فضول )

خدا هم با این همه پیامبر وراج
که هی زرت زرت فرستاد
که پابرهنه دویدند وسط عیش ما
خدا هم با این همه آیه یأس
که هی فرت فرت نازل کرد
و رید تو حال خوبی که داشتیم
یک لحظه فکر نکرد
که اصلاً به تو چه مربوطه
که من و میترا
همین دختر همسایه
تو خیابون
تو اتوبوس
تو مترو
یا مثلاً همین عصرها که می رویم پارک
پشت اون یاس های بنفش
کنار نسترن های صورتی
چکار می کنیم؟

آواز می خوانیم
می رقصیم
لب می گیریم
و یا ...

اصلاً به تو چه مربوطه؟

2006-03-06T09:53:00.000-08:00

دلتنگ سیزده سالگیم

سالها بود گذرم به خیابان لاله زار نیفتاده بود. قدم زدن در اینجا برای بسیاری از ایرانیان هر لحظه اش پُر خاطراتی است شیرین و شاد از لاله زاری که همپای جوانی از دست رفت.
در میان مه و غبار، هیاهو بود و آواز و ترانه و رنگارنگی تصویرهای شاد که رویایی را می مانست در خواب پیر مردی که چهره اش را به لبخندی ملایم زیبا کرده است و که بعدش حتماً آرزو می کرد کاش از خواب بر نمی خاست.
تأترها و سینماها و نوار فروشی ها، بساطی ها و دست فروشها و صدای موسیقی کوچه بازاری که از هر سو در بَرَت می گرفت وهیچ چیز اگر نبود شادی بود و شادت می ساخت و همین از لاله زار بس بود که لاله زار باشد، خودش باشد. هیچ کس در اینجا با خودش بیگانه نبود. هیچ کس از این خیابان خسته و خمار بیرون نمی رفت.
حتا یادم است بچه بازهای خوش مرامش را که می خواستند برایت بلیت بگیرند، بستنی و ساندویچ بخرند و وقتی راه نمی دادی، یک ماچ گنده از لُپَت کفایتشان می کرد که همین حتا یاد وخاطره ای ساخته که پیرانه سر گاه هُری دلت را پایین می ریزد!

تلفنم زنگ می زنه! یک لحظه ... می بخشید ...
سلام
سلام
جان!
کجایی؟
سال 52
زمانو نمی گم، مکان؟
مکان بی زمان معنی نداره
حالا ...
لاله زارم
چه می کنی؟
من کاری نمی کنم، یک بچه بازی داره چکشمو میزنه!
دست بردار، بزن بیا سال 84
آره ولی رویای زیباییه!
زنگ زدم بگم قرار فردا یادت نره
قبول داری مثل آخوندا که ریدن تو لاله زار تو هم ریدی تو خواب شیرینم!
در عوض خطر از بیخ کونت رد شد!
برو
قرار یادت نره
...

امروز در میان بازار لوازم الکتریکی و انبوه کارتن های پر و خالی و حاجی بازاری هایی که شاگرد پادوها را تشر میزنند تا بسته های پول را هرچه زودتر به بانک برسانند تا چک هاشان برگشت نخورد و خودشان دمپایی پوشیده، آستین ها را بالا زده و به سمت مسجد روانند ... لاله زار به پیر ه زنی می ماند مچاله ی چادری سیاه و بیگانه با شادی که سخت اصرار دارد ثابت کند هیچ وقت جوان و زیبا نبوده است.
نمیدانم آن روشنفکرهای معنعن و گنده دماغ دهه ی چهلی که هر دودی که امروز به چشممان میرود از گور آنها بر می خیزد دلشان برای لاله زار و همان ابتذالش! تنگ نیست؟ یعنی همچنان به خودشان دروغ می گویند؟ در این سالهای چرک و خاکستری هرکجا از تأتر و سینما و موسیقی مردمی و همه پسند یاد می شد با صفت لاله زاری تخطئه اش می کردند. هر زمان اسنوبیسمشان عود می کرد از لاله زار با پیف پیف یاد می کردند. بعدها خودشان شدند واضع سینمای اخته جشنواره ای؛ تولید کننده تأتر اداهای روشنفکری و سرود های انقلابی خانه خراب کن.

دلتنگتم لاله زار، دلتنگ سیزده سالگیم.

2006-02-21T09:35:00.000-08:00

دفاع مقدس

این دیسک(1) کمر پیرمو در آورده. منو خانه نشین کرده. دیشب رفته بودم تزریقاتی یکی دیگه از آمپولامو بزنم. این دختره ی آمپول زن، ماه بود ماه : چشمای سبز، موهای خرمایی، صورت بیضی، پوست گندمی. مثل پرتقال بود. قد متوسط، گوشتی. قَنابیل و بَوَابیقش(2) از هر سو مثل لشکری آماده ی جنگ به پیش می رفت.
خوابیدم روی تخت، شلوارمو کشیدم پایین و قُمبلمو در تیررَسش قرار دادم. عینهو سیبل. منتظر شدم تا از خاکریزم بیاد بالا و منو آماج گلوله هاش بکنه.
هر وقت جایی از بدنم درد میکنه به یاد جنگ میافتم. تو فکر سالهای جنگ و دوره خدمت اجباری بودم که دختره یهو آمپولو زد. گفتم: آآآخ!
بعد گفتم: دستت درد نکنه عزیز، ولی حالا خودمونیم! سولاخ به اون گشادی رو که طبیعت تعبیه کرده ندیدی زدی کنارش؟ قربونت بشم لااقل میزدی تو سولاخ همون آمپولی که قبلاً زدم!
گفتم: بیخود نبود تو جنگ شکست خوردیم، واسه اینکه تیرامون همیشه به خطا میره.
یک خنده ی ملیحی کرد که هم پاهام شُل شد و هم شُلم پاشد! دردامو فراموش کردم.
دلم نمی خواست شلوارمو بکشم بالا!
گفتم: خُب حالا چقدر شد؟
گفت: قابلی نداره.
گفتم بی تعارف بفرمایید چقدر شد؟
درضمن همینطور با چشمام، با دهنم، با زبونم، با همه اعضا و جوارحم داشتم می خوردمش.
گفت: شما چهارصد تومان بدین.
گفتم: بگردمت
تو دلم گفتم من حاضرم چهل سال عمرمو بدم یه آمپول به تو بزنم! نمیدونم از کجا فکرمو خوند. برگشت اَخماشو کرد توهم و بی مقدمه گفت: شما آدم منحرفی هستین!
اولش جا خوردم ولی بعد زدم به پُررویی.
گفتم: خُب تو بیا انحراف منو راست کن!
ایندفعه چنان براق شد که گفتم الساعه:
بگیرد سخت و پیچد خایه ام را __ لب بام آورد همسایه ام را (3)
از ترسم، دیسک کمر و دفاع مقدس و همه چیزو فراموش کردم. شلوارمو بالا کشیده نکشیده از پله ها زدم پایین.
*

1- بلاخره دیسک درسته یا دیکس؟ ولی همون سولاخ درسته مثل قُلف!
2- بَوَابیق جمع بوق به معنی پستان و قَنابیل جمع قُنبل به معنی قُمبل!
3- بیتی از شعر حجابِ ایرج میرزا

2006-02-18T00:36:00.000-08:00

میترا و من ( دُمِ خروس )

بارها گفته ام
من با میترا
همین دختر همسایه
رابطه ام بی واسطه واژه هاست
و ترسم اتفاقاً از همین واسطه هاست

اما باز پیامبری در این کوچه پیدا شده
که در میان این همه واژه
کتابش حتا خالی از خداست
و باد که در عبایش می وزد
قبضه شمشیر پَرِ شالش پیداست

مگر امنیت این کوچه بدست کیست؟
پس این پلیس 110 کجاست؟!

2006-02-09T13:06:00.000-08:00

میترا و من ( محرّم )

این روزها که زندگی تعطیل است
وَ عزا و ماتم
شام مسموم ارواح بیمار این خاک شده
این روزها که حتا کلاغ سیاه پوشیده
وَ در کافه ها به جای شراب
قیر سِرو می کنند
این روزها که وزغ های لجنزار
با سنج و زنجیر
دسته دسته
به جَنگ آواز قناری می روند
وَ یک شغال
به اندازه تمامی دشت ها زوزه می کشد
این روزها ...

این روزها من و میترا
همین دختر همسایه
پشت به تاریکی تردید
رو به نسترن های صورتی و شکوفه های آلبالو
وَ پرستوها که عاقبت خواهند آمد
پنجره را باز گذاشته ایم

این روزها من و میترا
در حد معرفت ممکنمان
پرده ها را جمع کرده ایم
وَ در این زمستان سرد
به اندازه یک بهار عشقبازی می کنیم
شراب می نوشیم
آواز می خوانیم
می رقصیم
...
زندگی می کنیم.

2006-01-01T13:48:00.000-08:00

میترا و من ( معجزه )

من خودم شاهد بودم
وقتی میترا
همین دختر همسایه
می آمد کنار پنجره
گنجشک های درخت آلبالو
لابلای شکوفه ها
چه بالا و پایین می رفتند
چه حالی می کردند با جفتشان

من خودم شاهد بودم
قناری روی شاخه نسترن
زده بود زیر آواز
و شب بوها تو روز روشن
غوغایی کرده بود عطرشان

حالا بگو کِی؟
وسط زمستان

2005-12-28T12:37:00.000-08:00

غریبه

مدتی پیش رفته بودم حرم امام رضا. نشسته بودم کفترای سبز حرمو تماشا می کردم. همون نزدیکی یه نفر که به گمونم متولی حرم بود نشسته بود کنار دو تا کیسه بزرگ که تو یکیش گندم بود و تو یکیش پول. زائرین می اومدن ازش گندم می خریدن می ریختن واسه کفترا. یه خادمی هم بود که تا کفترا می خواستن دانه بچینن می گفت: کیش کیش. کفترا که متفرق میشدن، با جارو و خاک انداز گندمارو جمع می کرد می ریخت تو کیسه. کیسه پول، پر از اسکناس شده بود ولی کیسه گندم اصلاً خالی نمی شد.
همون موقع یه کفتر سفید رنگِ خیلی کثیف ولاغرمردنی که شبیه بچه های خیابونی بود اومد نشست دانه بچینه. انگار خیلی گرسنش بود. هنوز یکی دو دونه گندم نخورده بود که خادم حرم با جارو زد تو سرش. مدام هم می گفت: کیش کیش. ولی کفتره خیلی سمج بود؛ باز می رفت اونورتر می شست. ولی خادم حرم هم دست بردار نبود. می دوید وسط کفترا و تا این غریبه رو از کفترای حرم و گندما دور نکرد آروم نگرفت.

2005-11-26T04:56:00.000-08:00

میترا و من ( هو )

سراغم را هر کس گرفت
از میترا
همین دختر همسایه بپرسد
او
از من به خودم
سزاوارتر است
و مدت هاست که من
خودم را تعطیل کرده ام
نیستم .

2005-11-13T12:20:00.000-08:00

میترا و من ( کولی )

عاقبت
من و میترا
همین دختر همسایه
با هم فرار کردیم
تنهای تنها
حتا مرگ را با خودمان نیاوردیم
محل سگ هم به هیچ خدایی نذاشتیم

آمدیم تا در نشئه غربت کوچه های غریب
تَنگ هم
بچسبیم به یکدیگر
تا سردمان که شد
از گرمای تنمان
تن زمین عرق کند
شاید که باران ببارد
علف بروید
و شاید هم
روزی روزگاری
یکی از خودمان بیاید
که دیگر این کوچه ها برایش غریب نیست
آنوقت
با دختر همسایه شان
فرار کند.

2005-11-06T12:52:00.000-08:00

میترا و من (آواره)

با ظهور هر پبامبری
یک بار راه خودم را گم کردم

آخرین بار
تا دوباره این پنجره
تا میترا
همین دختر همسایه
سال های سال
خاک خیابان های غربت
پیش از نم نم باران
خیس اشک های من بود
سال های سال
در خیال این خانه
خَم هر کوچه بعدی را
گریستم

آه
اگر نبود آواز قناری و شکوفه های آلبالو
اگر نبود ستاره ها
و
این پلنگِ هر شب
که دستش به ماه نمی رسد
آه
اگر نبود گل آفتاب گردان
که راه را نشانم دهد
اگر نبود ...

2005-09-30T18:04:00.000-07:00

شما هم آزارتون به مورچه نرسیده؟

برعکس شما، من تا به حال هزار هزار مورچه کشته ام. آب در خوابگهشان ریخته ام. با حشره کش تمام سوراخ سنبه هایشان را شیمیایی کرده ام. گاهی تا صبح نشسته ام و با دمپایی یکی یکی لهشان کرده ام. حتا یکبار کونِ چُمبه ی یکیشان را کَندم و گذاشتمش دَم سوراخشون و این فرصت رو به بقیه دادم که دست از سر خانه و زندگی من بردارند؛ اما فایده نداشت. منم رفتم سمّ خریدم ریختم تو سوراخشون ...
اینا رو واسه این گفتم که همین دیشب یک یارو اومده بود می گفت من تا به امروز آزارم به مورچه نرسیده! یکی هم نبود بهش بگه بابا تو آدم کُشتی! حالا گیرم من ندیدم با دست های خودت کُشته باشی، ولی خَر هم فهمیده که دست کم آمری، مباشری، یه چیزی که بودی تو این قضیه؟ حداقل اون سالهایی که قاضی بودی کلی حکم اعدام صادر کردی! دیگه چرا منّت سر مورچه ها میذاری؟ اصلاً چرا پای مورچه رو وسط می کشی؟ میخوای دلمون واست بسوزه؟ آخ طفلکی!

بعد التحریر: راستی یادم اومد این مَثَل به این صورت درسته که: « من تا به حال آزارم به مورچه هم نرسیده. » من این همِ شو ندیده بودم. می بخشید منو. وقتتونو گرفتم.